RSS

Categorie archief: Humor

Facebook-katten

Soms vraag ik me af of ik mijn Facebook-account wel als enige beheer hier in huis. We weten inmiddels dat we vanuit hele andere hoeken kunnen worden belaagd, waardoor foto’s kunnen worden verwijderd –dat noemen we ook wel censuur- of hele accounts kunnen worden gesloten wanneer je foto’s blijft plaatsen die niet zo van pas komen bij de verstrekking van het gemanipuleerde nieuws.

HPIM1984.JPGMaar wanneer ik ineens op Facebook ‘Irma schiffers: (zegt) ‘grmfplz2’ zie staan, of zoals onlangs: irma schiffers: ‘3’ dan begin ik me wel af te vragen welke ‘onverlaat’ hier in huis mee zit te ‘faceboeken’. Ik kan zes schuldigen aanwijzen die garant staan voor 24 pootjes. Daarnaast nog eens 120 nageltjes die met een heel gemakkelijk vergrijpje een paar letters of leestekens op het internet kunnen plaatsen.

En dan ben ik al lang blij dat zHPIM1986.JPGe niet iemand uit mijn ‘vriendenlijst’ hebben zitten beledigen. Hooguit zetten ze mij hiermee voor aap waardoor de vriendenlijst weer enorm gaat slinken omdat ik naast de onzin die ik voor sommigen wellicht al langer zit uit te kramen, nu ook nog eens ‘onleesbare’  boodschappen zit af te geven.

Ik moet er nu vooral om lachen wanneer ik weer eens zie dat er cryptische boodschappen door mij zouden zijn geschreven. Moeilijker wordt het wanneer ik een nieuwe codelijst moet aanvragen bij de bank omdat ik niet meer kan inloggen op mijn eigen bankaccount. Want wanneer de leestekens op mijn toetsenbord zijn gewijzigd doordat er een toets is ingedrukt waarvan ik het bestaan niet eens weet, gaat dit al snel fout bij het inloggen. Drie keer verkeerd inloggen betekent namelijk ‘einde toegang account’ en vervolgens een en dag of vijf wachten op nieuwe gegevens die via de post zullen worden toegestuurd. Ook de caps-lock toets is favoriet bij ‘Lovely’ waardoor ik acuut spijt krijg van deze voor haar gekozen naam. Boef-ly past haar veel beter en het maakt niet uit, want ‘luisteren’ doet ze toch niet met haar ‘dove oortjes’. Ze laten mij blijkbaar zien dat het toch allemaal onzin is waar we mee bezig zijn.

Afgelopen week begon mijn printer uit zichzelf documenten uit te spugen die inhoud bleken te bevatten uit een grijs verleden. Heel toevallig waren er wel drie van die wollige ‘monsters’ in de buurt. Een paar van die 24 pootjes wilden mij opmerkzaam maken op iets dat ik haast vergeten was, maar wat even daarna een inzicht opleverde en ook erg actueel is voor mij. Toen het laatste document een grappige tekst bleek te zijn van Woody Allen, zag ik de sporen van de dader. Woody zelf, dus! What’s in a name.

Woody Allen

Overigens is die boodschap ook zo gek nog niet. Het is een goed voornemen voor een volgend leven omdat alles er dan een stuk zonniger uit ziet. We leven echt blijkbaar achterstevoren.

De cryptische boodschappen die op internet verschijnen namens mij, zijn dus niet altijd direct aan mijn eigen brein ontsproten maar aan die van de kleine Zenmeestertjes met vier handige, onnavolgbare snelle pootjes, ook al lijkt er soms een grotere boodschap achter te zitten als je even doorpuzzelt. Nu is het alleen nog wachten op het verschijnen van een non-verbale boodschap die ze mij steeds proberen te geven:   Y R U not@home 4 Urs11 ?

 

 
1 reactie

Geplaatst door op maart 25, 2014 in Column, Dieren, Humor, Katten

 

Tags: , ,

Lachen met een kater! HUMOR

In een tijd waarin je niet vrolijk wordt van alle nieuwsberichten, zo je die nog durft te volgen zonder jezelf in een fles Languedoc te willen frommelen om je te bezatten, is het heel welkom als er in alle nuchterheid af en toe nog iets te lachen valt. En huisdieren zijn daar vaak een perfecte aanleiding voor, zeker als je er meer dan eentje hebt rondlopen.

Toen ik van de week naar de gang liep hoorde ik vanuit het toilet het onmiskenbare geklater van ‘iemand’ die zijn eerder genuttigde drank aan het lozen was. Ik snapte er niets van, want ik was toch echt alleen thuis voor zover ik wist.  Ik deed enigszins geschrokken de deur open die nog op een kier stond en ik begon hardop te lachen. Eén van mijn katers zat doodgewoon op het toilet een plas te doen. Niet op de bril, nee keurig in de wc-pot en hij had parmantig zijn pluimstaart over de bril gedrapeerd. Gelukkig aan de buitenkant; hij wist blijkbaar precies wat hij deed en hoe het hoort. Zijn grote ogen keken me heel verontwaardigd aan met een blik van ‘hé, ik zit even privé hier, doe die deur ‘s  effe dicht’ . Toen ik hem vroeg of hij daarna wel nog even netjes door zou willen trekken, was dat blijkbaar iets teveel gevraagd, want hij schoot beledigd en hardop mekkerend langs me heen door het kattenluikje naar buiten, mij met stomheid geslagen achterlatend…

Dat kattenluikje zit gelukkig weer een beetje stevig in de deur, want tijdens een eerder avontuur was mijn grootste kater Woody blijkbaar van het ene op het andere moment dat luikje ontgroeid. Op een dag kwam hij namelijk binnen rennen en hij was niet meer te stoppen tijdens zijn spontaan gestarte solo-Formule 1-race van keuken naar kamer en van kamer naar keuken. Terwijl hij laag over de grond telkens voorbij scheerde, probeerde ik te zien wat mijn ogen werkelijk zagen. Hij droeg om zijn middel het hele kattenluik na een gapend gat in de deur achtergelaten te hebben en probeerde met man en macht dat ding van zich af te schudden, wat natuurlijk niet lukte. Ik probeerde op dat moment alleen maar behendigheid te krijgen in het ‘kater-vangen’ maar hij was zo snel als een hazewindhond.

Schilderij Woody - Maarten Tiggeler

Woody in de olie (verf)

Wat er toen gebeurde had ik echt moeten filmen, maar het was helaas een te snel afgespeelde slapstick.Toen de andere katten ineens in de gaten kregen dat er een laagvliegend kattenluik met staart en een paar grote ogen door de kamer gierde, schrokken ze zo verschrikkelijk dat er eentje twee meter hoog tegen het bovenraampje aan knalde. En natuurlijk na een flinke bons weer net zo hard op de grond kletterde, waardoor mijn witte moederpoes zichzelf in paniek lanceerde en in een plastic tas dook, maar met zo’n vaart dat ze met haar kop aan de andere kant er weer uit kwam. Haar nagels hadden door die ene krachtige aanval op die plastic schuilkelder een flink gat gemaakt. Toen rende er dus niet alleen een kattenluik door de kamer maar ook een hem achtervolgende Formule 1-poes in een jurk van Albert Heijn. Ik deed het van de zenuwen maar vooral ook van het lachen bijna in mijn broek dus ik stond met bij elkaar geknepen benen het schouwspel gade te slaan in de hoop dat ik het droog hield. Ik kon niets doen, alleen maar lachen! Die plastic robe van de poes maakte zo’n angstaanjagend ritselend geluid dat de andere kereltjes rakelings langs mijn oren in de gordijnen vlogen waarna  ze probeerden het plafond te bereiken. Gelukkig liep de onfortuinlijke Woody zichzelf uiteindelijk klem in één van de klimpalen en bleef daar van schrik met een open bek gestrest zitten hijgen. Helaas moest hij het door zijn eigen angstaanjagende gedrag zonder pitspoezen stellen.  Wel kon ik hem nu eindelijk verlossen van zijn eigen deur waar hij letterlijk en spreekwoordelijk mee in huis gevallen was, terwijl zijn moeder inmiddels achter de vaatwasser probeerde om in haar wit-blauwe AH-japon op de (andere) ‘kleintjes’ te letten.

Traumatisch is het achteraf gelukkig niet echt meer te noemen. Ze hebben er niets aan overgehouden, maar ik heb met de tranen nog in mijn ogen wel mijn excuus aan hen aangeboden omdat ik ze zo schaamteloos uit heb staan lachen. Mijn nieuwe motto:  ‘je hoeft echt geen drank op te hebben om maagpijn te krijgen van een kater…’

Queen Yinta let op de kleintjes...

Yinta tijdens een AH-moment

© Irma Schiffers  – 23 februari 2014

Alle artikelen mogen in zijn geheel worden overgenomen, mits voorzien van bronvermelding.

 

 
8 reacties

Geplaatst door op februari 23, 2014 in Column, Dieren, Humor, Katten

 

Tags: , , , ,

 
%d bloggers liken dit: