RSS

De gehele toespraak van Vladimir Poetin (Nederlands)

(Inclusief alle vragen en antwoorden)

Vladimir Poetin nam deel aan de laatste plenaire vergadering van de ‘Valdai International Discussie Club XI’. Het thema van de bijeenkomst is The World Order: nieuwe regels of een spel zonder regels.

Dit jaar namen 108 experts, historici en politieke analisten uit 25 landen, waaronder 62 buitenlandse deelnemers, deel aan het werk van ‘de club’.

De plenaire vergadering vatte de inspanningen, die gedaan zijn door De Club in de afgelopen drie dagen samen, welke gericht zijn op het analyseren van de factoren die het huidige systeem van instellingen en normen van internationaal recht uithollen.

President van Rusland Vladimir Poetin:

Collega’s, dames en heren, vrienden, het is me een genoegen om u te verwelkomen in de XI vergadering van de Valdai International Discussie Club.

Er werd reeds vermeld dat de club dit jaar nieuwe mede-organisatoren heeft. Ze zijn afkomstig uit Russische organisaties (geen overheid), groepen van deskundigen en van vooraanstaande universiteiten. Dit idee werd geopperd voor verbreding van de discussie, niet alleen over de problemen met betrekking tot Rusland zelf, maar ook zaken die de mondiale politiek en economie omvatten.

Zo’n organisatie en inhoudelijke discussie zal de invloed van de club als toonaangevend en als expert-forum versterken. Tegelijkertijd hoop ik dat de ‘Valdai geest’ bewaard zal blijven; de vrije en open sfeer en de mogelijkheid om allerlei zeer verschillende en ongezouten meningen te uiten.

Laat ik zeggen dat ik u in dit verband ook niet zal teleurstellen en ik zal direct en eerlijk spreken. Sommige van hetgeen ik zeg lijkt misschien een beetje te hard, maar als we niet direct en eerlijk kunnen zijn over wat we werkelijk denken, dan heeft het weinig zin om elkaar op deze manier te ontmoeten. Het zou in dat geval beter zijn om ons te beperken tot diplomatieke borrels, waar niemand iets zegt vanuit het gevoel, of wat echt gemeend is en dat herinnert ons meer aan de woorden van een beroemde diplomaat; besef dat diplomaten tongen hebben om niet de waarheid te spreken.

We komen samen om andere redenen. We komen samen om openhartig te praten met elkaar. We moeten direct en bot zijn vandaag, niet om wrevel op te wekken, maar om zo te proberen de bodem te leggen en helder te krijgen wat er werkelijk gebeurt in de wereld, en we moeten proberen te begrijpen waarom de wereld steeds onveiliger wordt en minder voorspelbaar, en waarom de risico’s groter worden overal om ons heen.

De discussie van vandaag vond plaats onder het thema: nieuwe regels of een spel zonder regels. Ik denk dat deze formule nauwkeurig het historisch keerpunt beschrijft dat we vandaag hebben bereikt en de keuze die we allemaal te maken hebben. Er is natuurlijk niets nieuws in het idee dat de wereld in hoog tempo aan het veranderen is. Ik weet dat dit iets is dat vandaag de dag veel wordt besproken. Het is moeilijk om de dramatische veranderingen in de mondiale politiek en de economie en in het openbare leven niet op te merken, alsook in de industrie, de informatie en sociale technologieën.

Mag ik vragen om het mij te vergeven als ik in herhaling val met betrekking tot datgene dat sommige van de deelnemers in de discussies al eerder hebben gezegd. Het is praktisch niet te vermijden. Jullie hebben al gedetailleerde besprekingen gevoerd, maar ik zal mijn standpunt hierover duidelijk maken. Het zal samenvallen met inzichten van andere deelnemers op een aantal punten en van mening kunnen verschillen met anderen.

Als we de huidige situatie analyseren, moeten we de lessen uit de geschiedenis niet vergeten. Allereerst, de veranderingen in de wereld orde – en wat we vandaag zien, zijn gebeurtenissen op deze schaal – gaan meestal gepaard met wereldwijde oorlog en conflict, gevolgd door intensieve conflicten op lokaal niveau. Ten tweede, globale politiek gaat vooral om economisch leiderschap, om kwesties van oorlog en vrede, en om de humanitaire dimensie, met inbegrip van de mensenrechten.

De wereld is vol tegenstellingen vandaag. We moeten eerlijk en vrij zijn in het stellen van vragen of we over een betrouwbaar vangnet beschikken. Helaas, er is geen garantie en geen zekerheid dat het huidige systeem van mondiale en regionale veiligheid in staat is om ons te beschermen tegen revolutionaire hervormingen. Dit systeem is ernstig verzwakt, gefragmenteerd en vervormd geraakt. De samenwerking tussen internationale en regionale politieke, economische en culturele organisaties gaat ook door moeilijke tijden.

Ja, veel van de mechanismen voor het waarborgen van de wereldorde die we nu hebben, werden heel lang geleden gemaakt, met inbegrip van en vooral in de periode direct na de Tweede Wereldoorlog. Laat ik benadrukken dat de soliditeit van het systeem dat toen bedacht werd, niet alleen berustte op de balans van de macht en de rechten van de overwinnende landen, maar op het feit dat de ‘founding fathers’ van dit systeem respect hadden voor elkaar, niet probeerden dit de ander op te dringen, maar er werd geprobeerd om afspraken te maken.

Het belangrijkste is dat dit systeem zich moet ontwikkelen, en ondanks zijn diverse tekortkomingen, moet het op zijn minst in staat zijn de huidige problemen in de wereld binnen bepaalde grenzen te houden en tot het reguleren van de intensiteit van de natuurlijke concurrentie tussen landen.

Het is mijn overtuiging dat we dit mechanisme van wederzijdse controle en evenwicht dat we hebben opgebouwd in de afgelopen decennia, soms met flinke inspanning en moeite, nu gewoon uit elkaar scheuren zonder er iets voor in de plaats te creëren. Dus dan zouden we nu blijven zitten met geen andere mogelijkheid dan het gebruiken van brute kracht.

Wat we moesten doen was het uitvoeren van een rationele reconstructie en deze aanpassen aan de nieuwe realiteit in het systeem van de internationale betrekkingen.

Maar de Verenigde Staten heeft zich uitgeroepen tot winnaar van de Koude Oorlog en zag hier geen noodzaak toe. In plaats van de oprichting van een nieuwe balans van de macht, wat van essentieel belang is voor het handhaven van orde en stabiliteit, namen ze stappen die het systeem in grote disbalans bracht.

De Koude Oorlog eindigde, maar het hield niet op bij de ondertekening van een vredesverdrag met duidelijke en transparante afspraken over inachtneming van de regels of het maken van nieuwe regels en normen. Hierdoor ontstond de indruk dat de zogenaamde ‘overwinnaars’ in de Koude Oorlog hadden besloten om de druk op te voeren en de wereld te hervormen naar hun eigen behoeften en interesses. Wanneer het bestaande systeem van internationale betrekkingen, internationaal recht en het mechanisme van wederzijdse controle en evenwicht in de weg stond van deze doelstellingen, werd dit systeem waardeloos, verouderd en de noodzaak tot onmiddellijke afbraak verklaard.

Vergeef me de analogie, maar dit is de manier waarop nieuwe rijken zich gedragen wanneer ze plotseling eindigen met een groot fortuin, in dit geval in de vorm van het wereldleiderschap en dominantie. In plaats van het verstandig beheren van hun rijkdom, voor hun eigen voordeel natuurlijk ook, denk ik dat ze vele dwaasheden hebben begaan.

We zijn een periode van verschillende interpretaties en opzettelijke stiltes in de wereldpolitiek ingegaan. Internationaal recht is gedwongen om zich telkens weer terug te trekken door de aanvallen van juridisch nihilisme. Objectiviteit en rechtvaardigheid zijn geofferd op het altaar van de politieke opportuniteit. Arbitraire interpretaties en vooringenomen evaluaties hebben de wettelijke normen vervangen. Op hetzelfde moment heeft de totale controle van de mondiale massamedia het mogelijk gemaakt, indien gewenst, wit als zwart en zwart als wit af te schilderen.

In een situatie waarin sprake is van overheersing door één land en zijn bondgenoten, of liever, zijn satellieten, wordt de zoektocht naar wereldwijde oplossingen vaak omgezet in een poging om hun eigen universele recepten op te leggen. De ambitie van deze groep werd zo groot dat ze samen als één grootmacht beleid gingen presenteren als zijnde beleid namens de hele internationale gemeenschap. Maar dit is niet het geval.

Het begrip ‘nationale soevereiniteit’ kreeg een relatieve waarde voor de meeste landen. In essentie, wat werd voorgesteld was de formule: hoe groter de loyaliteit ten opzichte van ’s werelds enige machtscentrum, hoe groter de legitimiteit van het heersende regime.

We zullen straks een vrije discussie voeren en ik zal graag al uw vragen beantwoorden en wil ook graag mijn recht gebruiken om jullie vragen te stellen. Laat iemand proberen om de argumenten die ik net heb geuit tijdens de komende discussie te weerleggen.

De genomen maatregelen tegen degenen die weigeren zich te onderwerpen zijn bekend, uitgeprobeerd en vele malen getest. Zij omvatten het gebruik van geweld, economische en propagandistische pressie, inmenging in binnenlandse aangelegenheden, en het spreekt van een soort ‘bovengrondwettelijke’ legitimiteit, wanneer ze het nodig vinden om illegale interventie te rechtvaardigen in een bepaald conflict en het laten omvallen van lastige regimes te rechtvaardigen. De laatste tijd hebben we ook steeds meer bewijs dat er regelrechte chantage is gebruikt met betrekking tot een aantal van de leiders. Het is niet voor niets dat ‘big brother’ miljarden dollars besteedt aan het onder toezicht houden van de hele wereld, met inbegrip van zijn eigen naaste bondgenoten.

Laten we ons afvragen, hoe comfortabel zijn we hiermee, hoe veilig zijn we, hoe gelukkig leven we in deze wereld, en hoe eerlijk en redelijk is deze geworden? Misschien hebben we geen echte redenen om ons zorgen te maken, te debatteren en lastige vragen te stellen? Misschien is de uitzonderlijke positie van de Verenigde Staten en de manier waarop ze hun leiderschap uitoefenen echt een zegen voor ons allemaal, en is hun inmenging in de gebeurtenissen over de hele wereld bedoeld als het brengen van vrede, voorspoed, vooruitgang, groei en democratie, en moeten we ons misschien gewoon ontspannen en genieten van dit alles? Laat ik zeggen dat dit niet het geval is, absoluut niet het geval.

Een eenzijdig opleggen van, en imponeren met hun eigen modellen leidt tot het tegenovergestelde resultaat. In plaats van het oplossen van conflicten, leidt het tot escalatie; in plaats van soevereine en stabiele staten zien we een groeiende verspreiding van chaos, en in plaats van de democratie is er ondersteuning voor zeer dubieuze groepen, variërend van openlijke neo-fascisten tot islamitische radicalen.

Waarom ondersteunen ze zulke mensen? Zij doen dit omdat ze besluiten om ze te gebruiken als instrumenten, onderweg naar het bereiken van hun doelen, maar dan branden ze hun vingers en deinzen ze terug. Ik zal nooit stoppen me te verbazen over de manier waarop onze partners gewoon in dezelfde valkuil blijven stappen, zoals we hier in Rusland zeggen, herhaaldelijk dezelfde fout maken.

Ze hebben ooit de islamitische extremistische bewegingen gesponsord om tegen de Sovjet-Unie te vechten. Die groepen kregen hun gevechtstraining in Afghanistan en later ontstond hieruit de Taliban en Al-Qaeda. Het Westen gaf geen support, althans, het sloot zijn ogen, en ik zou zeggen, gaf informatie, en politieke en financiële steun aan de invasie van Rusland door internationale terroristen (we zijn dit niet vergeten) en de landen in de Centraal-Aziatische regio’s. Pas nadat gruwelijke terreuraanslagen werden gepleegd op Amerikaanse bodem zelf, deed het de Verenigde Staten wakker worden door de gemeenschappelijke dreiging van terrorisme. Laat me u eraan herinneren dat we het eerste land waren dat het Amerikaanse volk steunde, de eersten om te reageren als vrienden en partners na de verschrikkelijke tragedie van 11 september.

Tijdens mijn gesprekken met Amerikaanse en Europese leiders, heb ik altijd gesproken over de noodzaak om het terrorisme als een uitdaging op wereldwijde schaal, samen te bestrijden. We kunnen ons hier niet bij neerleggen en deze bedreiging accepteren, je kunt dit niet als op zich staande bedreigingen zien met verschillende oplossingen. Onze partners sloten een overeenkomst, maar enige tijd verstreek en uiteindelijk waren we terug bij waar we zijn begonnen. Eerst was er de militaire operatie in Irak, dan in Libië, dat uit elkaar moest vallen. Waarom werd Libië in deze situatie gemanoeuvreerd? Tegenwoordig is het een land dat door verdeeldheid uit elkaar dreigt te vallen en is het een oefenterrein voor terroristen geworden.

Alleen vastberadenheid en wijsheid van de huidige Egyptische leiders hebben dit centrale Arabische land van chaos en van hun op hol geslagen extremisten gered. In Syrië, zoals in het verleden, begonnen de Verenigde Staten en hun bondgenoten direct de rebellen te financieren en te bewapenen en zodat ze hun gelederen konden versterken met huurlingen uit verschillende landen. Laat me deze vraag stellen, hoe komen deze rebellen aan hun geld, wapens en militaire specialisten? Waar komt dit allemaal vandaan? Hoe is het de beruchte ISIL gelukt om zo’n krachtige groep, in wezen een echte bewapende macht te worden?

De huidige financieringsbronnen, zijn niet alleen afkomstig van drugshandel, waarvan de productie niet slechts percentueel is toegenomen maar veelvoudig, vanwege de aanwezigheid van internationale coalitietroepen in Afghanistan. U bent zich hier bewust van. De terroristen krijgen ook geld uit de verkoop van olie. Olie wordt geproduceerd op het grondgebied dat gecontroleerd wordt door de terroristen, die dit tegen dumpprijzen verkopen, produceren en transporteren. Maar iemand koopt deze olie, verkoopt het, en maakt daar winst uit, zonder na te denken over het feit dat ze dus terroristen financieren die vroeg of laat op hun grondgebied komen en vernieling zaaien in hun eigen land.

Waar halen ze nieuwe rekruten vandaan? In Irak, nadat Saddam Hussein ten val werd gebracht, bleven de instellingen waaronder het leger, in puin achter. We zeiden toen, wees heel, heel voorzichtig. Jullie drijven de mensen de straat op, en wat zullen ze daar doen? Vergeet niet (terecht of niet) dat ze onder leiding van een grote regionale macht stonden, en met welke veranderingen laat je ze nu achter?

Wat was het resultaat? Tienduizenden soldaten, officieren en voormalige Baath-partij-activisten werden de straat op gestuurd en vandaag hebben ze zich met de rebellen verbonden. Misschien verklaart dat waarom de Islamitische Staat zo effectief is gebleken? In militaire termen is het zeer efficiënt om zo op te treden met een aantal zeer professionele mensen. Rusland heeft herhaaldelijk gewaarschuwd voor de gevaren van eenzijdige militaire acties, in het interveniëren in zaken van soevereine staten en flirten met extremisten en radicalen. We hebben aangedrongen op het strijden tegen de centrale Syrische regering, vooral de Islamitische Staat, die op de lijsten staan van terroristische organisaties. Maar hebben we resultaten gezien? We deden dit beroep tevergeefs.

We krijgen soms de indruk dat onze collega’s en vrienden constant vechten tegen de gevolgen van hun eigen beleid, ze steken al hun energie in het aanpakken van de risico’s die ze zelf hebben gecreëerd en betalen een steeds hogere prijs.

Collega’s, deze periode van unipolaire overheersing heeft overtuigend aangetoond dat het hebben van slechts één machtscentrum wereldwijde processen niet beter beheersbaar maakt. Integendeel, dit soort instabiele constructies heeft blijk gegeven van haar onvermogen om de echte bedreigingen te bestrijden, zoals regionale conflicten, terrorisme, drugshandel, religieus fanatisme, chauvinisme en neo-nazisme. Tegelijkertijd heeft zij de weg wijd open gezet voor opgeblazen nationale trots, het manipuleren van de publieke opinie en daarmee de sterksten te laten tiranniseren en de zwakkeren te onderdukken.

In essentie is de unipolaire wereld gewoon een manier om dictatuur over mensen en landen te rechtvaardigen. Maar de unipolaire wereld bleek te ongemakkelijk, te zwaar en onhandelbaar, een last, zelfs voor de zelfbenoemde leider. Reacties hierop zijn zojuist gegeven en ik ben het hier volledig mee eens. Daarom zien we in deze nieuwe historische fase de pogingen tot het herscheppen van de schijn van een quasi-bipolaire wereld, als een handig model voor het bestendigen van het Amerikaanse leiderschap. Het maakt niet uit wie de plaats inneemt in het centrum van het kwaad in de Amerikaanse propaganda, de oude plaats is voor de USSR als de belangrijkste tegenstander. Het zou ook Iran kunnen zijn, als een land op zoek naar nucleaire technologie, of China als ’s werelds grootste economie, of Rusland als een nucleaire supermacht.

Vandaag de dag zien we nieuwe inspanningen om de wereld te fragmenteren, trekt men nieuwe scheidslijnen, gesmede coalities, niet in elkaar gezet voor iets, maar wel gericht tegen iemand, wie dan ook, het creëren van een beeld van een vijand zoals het geval was tijdens de Koude Oorlog, en het verkrijgen van het recht voor dit leiderschap, of dictatuur zo u dat wenst. De situatie werd op deze manier gepresenteerd tijdens de Koude Oorlog. We begrijpen en weten dit allemaal. De Verenigde Staten vertelde haar bondgenoten: “We hebben een gemeenschappelijke vijand, een verschrikkelijke vijand, het centrum van het kwaad, en we verdedigen u, onze bondgenoten tegen deze vijand, en dus hebben wij het recht om u overal heen te sturen, u te dwingen om uw politieke en economische belangen op te offeren en uw deel van de kosten te betalen voor deze collectieve verdediging, maar wij zullen degenen zijn die verantwoordelijk zijn voor dit alles natuurlijk. “In het kort, we zien vandaag pogingen in een nieuwe en veranderende wereld tot het reproduceren van vertrouwde modellen van globaal beheer, en dit alles om zo hun [de VS ‘] uitzonderlijke positie te garanderen en politieke en economische dividenden te oogsten.

Maar deze pogingen zijn steeds meer gescheiden van de werkelijkheid en zijn in tegenspraak met de diversiteit in de wereld. Stappen als deze veroorzaken onvermijdelijk confrontaties en tegenmaatregelen waarmee ze het tegenovergestelde effect hebben op de gehoopte doelstellingen. We zien wat er gebeurt als de politiek zich lichtvaardig begint te bemoeien met de economie en als de logica van rationele beslissingen plaats maakt voor de logica van de confrontatie, die alleen maar pijn veroorzaakt aan de eigen economische positie en belangen, met inbegrip van nationale zakelijke belangen.

Gezamenlijke economische projecten en wederzijdse investeringen brengen objectief gezien landen dichter bij elkaar en kunnen helpen om de huidige problemen in de betrekkingen tussen staten soepel op te lossen. Maar vandaag de dag wordt de wereldwijde zakenwereld geconfronteerd met ongekende druk van westerse regeringen. Van welk bedrijfsleven, economische doelmatigheid en pragmatisme kunnen we spreken als we slogans horen zoals “het vaderland is in gevaar”, “de vrije wereld wordt bedreigd”, en “de democratie is in gevaar”? En dus moet iedereen mobiliseren. Dat is zoals een echt mobilisatiebeleid eruit ziet.

Sancties ondermijnen nu al de fundamenten van de wereldhandel, de WTO-regels en het beginsel van de onschendbaarheid van het private eigendom. Ze zijn een klap voor het liberale model van globalisering, gebaseerd op de markten, de vrijheid en de concurrentie dat, laat ik zeggen een model is dat vooraleerst het profijt was van de westerse landen. En nu lopen ze het risico het vertrouwen te verliezen als de leiders van de globalisering. We moeten ons afvragen, waarom was dit nodig? Immers, de welvaart van de Verenigde Staten berust voor een groot deel op het vertrouwen van de investeerders, buitenlandse dollar holders en Amerikaanse effecten. Dit vertrouwen wordt duidelijk ondermijnd en tekenen van teleurstelling in de vruchten van die globalisering zijn nu zichtbaar in vele landen.

Het bekende Cyprus precedent en de politieke sancties hebben alleen de trend versterkt tot het nastreven van economische en financiële soevereiniteit, en landen of hun regionale groepen verlangen naar manieren om zichzelf beter te beschermen tegen de risico’s van pressie van buitenaf. We zien nu al dat steeds meer landen op zoek zijn naar manieren om minder afhankelijk van de dollar te worden en deze zijn bezig met het opzetten van alternatieve financiële en betalingssystemen en reserve valuta. Ik denk dat onze Amerikaanse vrienden simpelweg bezig zijn de tak af te snijden waar ze zelf op zitten. Je kunt politiek en economie niet mengen, maar dit is wat er nu gebeurt. Ik heb altijd gedacht en dat ik denk ik nog steeds, dat de politieke sancties fouten zijn die iedereen zullen schaden, maar ik weet zeker dat we later nog terug zullen komen op dit onderwerp.

We weten hoe deze beslissingen werden genomen en wie dit heeft toegepast. Maar laat ik benadrukken dat Rusland zich niet laat ophitsen, de beledigde gaat spelen of bij iemand aan de deur komt bedelen. Rusland is een zelfvoorzienend land. We werken met een buitenlands economisch milieu dat vorm heeft gekregen, we ontwikkelen de binnenlandse productie en de technologie en handelen slagvaardiger om verandering teweeg te brengen. Druk van buitenaf, zoals het geval is gebleken in het recente verleden, zal enkel onze samenleving versterken, het houdt ons alert en zo kunnen we ons concentreren op onze belangrijkste ontwikkelingsdoelen.

Natuurlijk zijn de sancties een belemmering. Ze proberen ons pijn te doen door middel van deze sancties, blokkeren onze ontwikkeling en duwen ons in een politiek, economisch en cultureel isolement, met andere woorden, ze dwingen ons tot achterstand. Maar laat me nog eens zeggen dat de wereld vandaag een heel andere plaats inneemt. We zijn niet van plan ons van iedereen af te sluiten door te kiezen voor een soort van gesloten ontwikkelingweg, en zelfvoorzienend te worden. We staan altijd open voor de dialoog, onder meer over het normaliseren van onze economische en politieke betrekkingen. We rekenen op de pragmatische aanpak en de positie van het bedrijfsleven in de toonaangevende landen.

Sommigen zeggen dat Rusland vandaag vermoedelijk de rug toekeert naar Europa – dergelijke woorden werden waarschijnlijk ook al hier in de discussie gesproken, en dat we op zoek zijn naar nieuwe businesspartners, vooral in Azië. Laat ik zeggen dat dit absoluut niet het geval is. Ons actief beleid in de regio Azië-Pacific begon niet gisteren en is geen reactie op de sancties, maar het is een beleid dat we hebben gevolgd voor vele goede jaren. Net als veel andere landen, met inbegrip van de westerse landen, zagen we dat Azië een steeds grotere rol speelt in de wereld, in de economie en in de politiek, en er is gewoon geen enkele manier waarop we ons kunnen veroorloven om deze ontwikkelingen over het hoofd te zien.

Laat ik nogmaals zeggen dat iedereen dit doet, en dus zullen wij dit ook blijven doen, temeer omdat een groot deel van ons land geografisch aan Azië grenst. Waarom zouden we geen gebruik maken van onze concurrentievoordelen op dit gebied? Het zou zeer kortzichtig zijn om dit niet te doen.

Het ontwikkelen van economische banden met deze landen en het uitvoeren van gezamenlijke integratieprojecten creëert ook een grote stimulans voor onze binnenlandse ontwikkeling. De huidige demografische, economische en culturele trends suggereren al dat de afhankelijkheid van één supermacht objectief zal afnemen. Dit is iets dat Europese en Amerikaanse deskundigen hebben besproken en ze hebben daar ook over geschreven.

Misschien dat de ontwikkelingen in de mondiale politiek de ontwikkelingen laten zien die we nu al zien in de globale economie, namelijk de intensieve concurrentie voor specifieke plaatsen en de frequente verandering van leiders in specifieke gebieden. Het is heel goed mogelijk.

Er bestaat geen twijfel over het feit dat humanitaire factoren zoals onderwijs, wetenschap, gezondheidszorg en cultuur een grotere rol in de wereldwijde concurrentie gaan spelen. Dit is ook van grote invloed op de internationale betrekkingen, omdat deze ‘soft power’ resource voor een groot deel afhankelijk is van werkelijke prestaties in de ontwikkeling van menselijk kapitaal in plaats van de geraffineerde propaganda trucs.

Op hetzelfde moment bevordert de vorming van een zogenoemde polycentrische wereld (ik zou ook graag de aandacht hierop willen vestigen, collega’s) niet vanzelf de stabiliteit; in feite is waarschijnlijk het tegenovergestelde waar. Het doel van het bereiken van het mondiale evenwicht verandert nu in een vrij moeilijke puzzel; een vergelijking met veel onbekende factoren.

Dus, wat heeft de toekomst voor ons in petto als we ervoor kiezen niet volgens de regels te leven – zelfs als ze streng en lastig zijn – maar liever leven zonder enige regels? En dat scenario is heel goed mogelijk; we kunnen het niet uitsluiten, gezien de spanningen in de mondiale situatie. Vele voorspellingen kunnen al worden gemaakt, rekening houdend met de huidige trends, en helaas, ze zijn niet optimistisch. Als we niet een duidelijk systeem van wederzijdse verplichtingen en afspraken maken, als we niet de mechanismen voor het beheer en het oplossen van crisissituaties inbouwen, zullen de symptomen van wereldwijde anarchie onvermijdelijk groeien.

We zien nu al een sterke toename van de kans op een hele reeks van gewelddadige conflicten met directe of indirecte participatie van ’s werelds grootmachten. En de risicofactoren zijn niet alleen de traditionele multinational conflicten, maar ook de interne instabiliteit in de afzonderlijke staten, vooral wanneer we het hebben over landen die zich in gebieden bevinden met geopolitieke belangen van grote staten ‘, of op de grenzen van culturele, historische en economische continenten.

Oekraïne, waarvan ik zeker weet dat het uitvoerig is besproken en dat we ook verder zullen bespreken, is een van de voorbeelden van dergelijke conflicten die van invloed zijn op de internationale machtsbalans, en ik denk dat het zeker niet het laatste zal zijn. Vanuit dit conflict ontstaat de volgende reële dreiging van de vernietiging van de overeenkomsten met betrekking tot het huidige systeem van wapenbeheersing. En dit gevaarlijke proces werd gelanceerd door de Verenigde Staten van Amerika, toen zij zich eenzijdig terugtrok uit het ABM-verdrag (Anti-Ballistic Missile Treaty, red.) in 2002, en vervolgens overgaat tot het vervaardigen van haar wereldwijde raketafweersysteem.

Collega’s, vrienden, ik wil jullie erop wijzen dat wij dit niet begonnen zijn. Nogmaals, we gaan weer terug naar de tijden waarin het de angst is voor wederzijdse vernietiging die landen ervan weerhoudt met elkaar in conflict te gaan, in plaats van de afweging van belangen en wederzijdse garanties. In afwezigheid van juridische en politieke instrumenten, is het leger weer steeds het brandpunt van de mondiale agenda; ze worden her en der ingezet, zonder enige sancties van de VN-Veiligheidsraad. En als de Veiligheidsraad weigert om dergelijke beslissingen te nemen, dan is het meteen uitgeroepen tot een verouderd en inefficiënt instrument.

Veel staten zien geen andere manier om te zorgen voor hun soevereiniteit, dan hun eigen bommen aan te schaffen. Dit is extreem gevaarlijk. Wij dringen aan op voortzetting van gesprekken; we zijn niet alleen in de gelegenheid tot het voeren van gesprekken, maar dringen aan op voortzetting van de onderhandelingen om de nucleaire arsenalen te verminderen. Hoe minder kernwapens we hebben in de wereld, hoe beter. En we zijn klaar voor de meest serieuze en concrete discussies over nucleaire ontwapening – maar dan ook alleen serieuze discussies zonder dubbele maten.

Wat bedoel ik daarmee? Vandaag de dag komen veel soorten precisie wapens al in de buurt van massavernietigingswapens in termen van vermogen, en in het geval van volledige afzwering van kernwapens of radicale vermindering van nucleair potentieel, zullen naties die toonaangevend zijn in het creëren en produceren van kwalitatieve precisie systemen duidelijk militair voordeel hebben. De strategische balans wordt verstoord, en dit zal waarschijnlijk tot destabilisatie leiden. Het gebruik van een zogenaamde eerste wereldwijde preventieve aanval kan uitlokkend werken. Kortom, de risico’s hiermee dus niet verlagen, maar juist intensiveren.

De volgende voor de hand liggende bedreiging is de verdere escalatie van etnische, religieuze en sociale conflicten. Dergelijke conflicten zijn gevaarlijk, niet alleen als zodanig, maar ook omdat ze zones van anarchie om hen heen creëren, wetteloosheid en chaos, plaatsen die veilig voelen voor terroristen en criminelen, waar piraterij, mensenhandel en drugshandel kunnen floreren.

Overigens, op dit moment hebben onze collega’s geprobeerd om op een of andere manier deze processen te beheren, gebruikmakend van regionale conflicten en creëerden ze etnische revoluties, maar de geest is uit de fles. Het lijkt erop dat de ‘vaders’ van deze gecontroleerde chaostheorie zelf niet meer weten wat ze ermee aan moeten. Er heerst wanorde in hun gelederen.

We volgen nauwgezet de discussies door zowel de heersende elite en de community van experts. Het zegt genoeg als je kijkt naar de krantenkoppen van de westerse pers van het afgelopen jaar. Dezelfde mensen zijn eerst strijders voor de democratie, en dan worden ze islamisten genoemd; Eerst schrijven ze over revoluties en daarna noemen ze het rellen en opstanden. Het resultaat is duidelijk: verdere uitbouw van de wereldwijde chaos.

Collega’s, gezien de situatie in de wereld, is het tijd om te beginnen het eens te worden over fundamentele dingen. Dit is ongelooflijk belangrijk en noodzakelijk; dit is veel beter dan terug te gaan in onze eigen hoek. Hoe meer we met alle voorkomende problemen worden geconfronteerd, hoe meer we ons in hetzelfde schuitje bevinden, zogezegd. En de logische uitweg is de samenwerking tussen de naties en de samenlevingen, in het vinden van collectieve antwoorden op steeds grotere uitdagingen, en in gezamenlijk risicomanagement. Toegegeven, sommige van onze partners, om wat voor reden dan ook, onthouden dit gegeven alleen als het aansluit bij hun interesses.

Uit de praktijk blijkt dat de gezamenlijke antwoorden op de uitdagingen niet altijd een wondermiddel zijn; en we moeten dit goed begrijpen. Bovendien is dit in de meeste gevallen moeilijk te bereiken; Het is niet gemakkelijk om de verschillen tussen de nationale belangen te overwinnen, de subjectiviteit van verschillende benaderingen, met name als het gaat om landen met verschillende culturele en historische tradities. Maar toch, we hebben voorbeelden dat we met gemeenschappelijke doelen en handelingen op basis van dezelfde criteria, samen echt succes behaalden.

Laat me u herinneren aan het oplossen van het probleem van de chemische wapens in Syrië, en de inhoudelijke dialoog over het Iraanse nucleaire programma, evenals ons werk bij de Noord-Koreaanse kwesties, dit heeft ook een aantal positieve resultaten opgeleverd. Waarom kunnen we geen gebruik maken van deze ervaring in de toekomst om de lokale en wereldwijde uitdagingen op te lossen?

Wat zou de juridische, politieke, en economische basis zijn voor een nieuwe wereldorde die stabiliteit en veiligheid mogelijk maakt, terwijl het stimuleren van een gezonde concurrentie, en niet de vorming van nieuwe monopolies die ontwikkeling afremmen? Het is onwaarschijnlijk dat iemand absoluut uitputtend, pasklare oplossingen zou kunnen bieden op dit moment. We zullen veel werk moeten verzetten met de benodigde deelname van een breed scala aan regeringen, internationale bedrijven, het maatschappelijk middenveld, en dergelijke deskundige platforms als de onze.

Echter, het is duidelijk dat het succes en de echte resultaten alleen mogelijk zijn als de belangrijkste deelnemers in internationale zaken het eens kunnen worden over de harmonisatie van fundamentele belangen, gebaseerd op redelijke zelfbeheersing, en vanuit het voorbeeld van positief en verantwoord leiderschap. We moeten duidelijk aangeven waar unilaterale acties te beëindigen en we moeten multilaterale mechanismen toepassen. En als onderdeel van het verbeteren van de effectiviteit van het internationaal recht, moeten we het dilemma tussen de acties oplossen door de internationale gemeenschap veiligheid te waarborgen, de rechten van de mens en het beginsel van de nationale soevereiniteit, zonder inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van een staat.

Die botsingen leiden telkens tot willekeurige inmenging van buitenaf in complexe interne processen, en keer op keer provoceren ze gevaarlijke conflicten tussen toonaangevende mondiale spelers. De kwestie van het handhaven van de soevereiniteit wordt bijna het grootste belang bij het handhaven en versterken van de mondiale stabiliteit.

Duidelijk is dat het bespreken van de criteria voor het gebruik van externe kracht uiterst moeilijk is; Het is praktisch onmogelijk de eigen belangen te scheiden van de belangen van bepaalde landen. Het is echter veel gevaarlijker wanneer er geen duidelijke overeenkomsten zijn; wanneer er geen duidelijke voorwaarden zijn voor noodzakelijke en wettelijke interventie.

Ik wil hieraan toevoegen dat de internationale betrekkingen gebaseerd moeten zijn op het internationaal recht, die zelf zou moeten berusten op morele principes zoals rechtvaardigheid, gelijkheid en waarheid. Misschien wel het belangrijkste is respect voor de partners en hun belangen. Dit is een voor de hand liggende formule, maar het gewoon naleven hiervan zou de mondiale situatie radicaal veranderen.

Ik ben er zeker van, dat als er een wil is, dat we de effectiviteit van de internationale en regionale instellingen kunnen herstellen. Het is niet eens nodig om dit opnieuw van de grond af op te bouwen; dit is geen ‘greenfield’, vooral omdat deze instituties tot stand zijn gekomen na de Tweede Wereldoorlog en ze zijn universeel genoeg om gemoderniseerd te worden, wat daarmee voldoende is om de huidige situatie te beheren.

Dit geldt voor het verbeteren van de werkzaamheden van de VN, dat met hun centrale rol onvervangbaar is, evenals de OVSE, die in de loop van 40 jaar, zich hebben bewezen als een noodzakelijk mechanisme voor het waarborgen van de veiligheid en de samenwerking in de Euro-Atlantische regio. Ik moet zeggen dat zelfs nu, in een poging om de crisis in het zuidoosten van Oekraïne op te lossen, de OVSE een zeer positieve rol inneemt.

In het licht van de fundamentele veranderingen in de internationale omgeving, de toename van de onbeheersbaarheid en diverse bedreigingen, moeten we een nieuwe wereldwijde consensus van verantwoordelijke krachten bereiken. Het gaat niet om enkele lokale deals of een verdeling van invloedssferen in de geest van de klassieke diplomatie, of iemands volledige wereldheerschappij. Ik denk dat we een nieuwe versie van onderlinge afhankelijkheid nodig hebben. We moeten daar niet bang voor zijn. Integendeel, het is een goed instrument voor harmonisering van posities.

Dit is bijzonder relevant gezien de versterking en groei van bepaalde regio’s op de planeet, een proces dat objectief institutionalisering vereist van dergelijke nieuwe polen, het creëren van krachtige regionale organisaties en het ontwikkelen van regels voor hun interactie. De samenwerking tussen deze centra zou serieus kunnen bijdragen aan de stabiliteit van de mondiale veiligheid, beleid en economie. Maar om een dergelijke dialoog voor elkaar te krijgen, moeten we uitgaan van de veronderstelling dat alle regionale centra en integratieprojecten die daaromheen gevormd worden gelijke rechten voor ontwikkeling hebben, zodat ze elkaar kunnen aanvullen en niemand kan hen dwingen tot conflict of kunstmatig verzet. Dergelijke destructieve acties zouden de banden tussen staten kunnen verbreken, en de staten zelf zouden worden blootgesteld aan extreme ontberingen, of misschien zelfs totale vernietiging.

Ik wil u herinneren aan de gebeurtenissen van vorig jaar. We hebben onze Amerikaanse en Europese partners verteld dat overhaaste interne politieke beslissingen, bijvoorbeeld over Oekraïne dat zou worden betrokken bij de EU, zijn beladen met ernstige risico’s voor de economie. We hebben niet eens over politiek gesproken, we hadden het alleen over de economie en hebben gezegd dat dergelijke stappen, zonder enige voorafgaande afspraken, raken aan de belangen van vele andere landen, waaronder Rusland als belangrijkste handelspartner van Oekraïne, en dat er een brede discussie over de problemen noodzakelijk is. Overigens, in dit opzicht, zal ik u eraan herinneren dat, bijvoorbeeld, de onderhandelingen over de toetreding van Rusland tot de WTO 19 jaar duurden. Dit was zeer moeizaam, en een zekere consensus werd bereikt.

Waarom ik dit naar voren breng? Omdat bij de uitvoering van dit project om Oekraïne hierbij te betrekken, onze partners via de achterdeur bij ons binnen zouden komen met hun producten en diensten om zo te zeggen, en we waren het hier niet mee eens, niemand heeft ons hier iets over gevraagd. We hadden gesprekken over allerlei onderwerpen met betrekking tot toetreding van Oekraïne bij de EU, aanhoudende discussies, maar ik wil benadrukken dat dit op een heel beschaafde manier gebeurde, met inachtneming van mogelijke problemen, met de voor de hand liggende redenering en argumenten. Niemand wilde naar ons luisteren en niemand wilde praten. Ze vertelden ons gewoon: ‘this is none of your business’, punt, einde van de discussie. In plaats van een uitgebreide, maar – ik benadruk – beschaafde dialoog, kwam het allemaal neer op het omwerpen van een regering; ze stortten het land in chaos, in economisch en sociaal verval, in een burgeroorlog met enorme verliezen.

Waarom? Als ik aan mijn collega’s vraag waarom zij steeds geen antwoord hebben zegt er niemand iets. Dat is het. Iedereen lijdt verlies, maar zegt dat het nu eenmaal zo is gelopen op die manier. Die acties moeten niet worden aangemoedigd, dan zou het niet zo gelopen zijn. Immers (ik heb hier al eerder over gesproken), de voormalige Oekraïense president Janoekovitsj tekende alles, en was het met alles eens. Waarom moet het zo? Wat had het voor zin? Wat is dit, een beschaafde manier van oplossen van problemen? Blijkbaar beschouwen zij, die voortdurend nieuwe ‘revoluties’ ontketenen zichzelf als ‘briljante kunstenaars’ en ze kunnen daar gewoon niet mee stoppen.

Ik ben er zeker van dat het werken vanuit geïntegreerde samenwerking, de samenwerking tussen de regionale structuren, moet worden gebaseerd op een transparante, duidelijke basis; het vormingsproces van de Euraziatische Economische Unie is een goed voorbeeld van een dergelijke transparantie. De staten die partij zijn bij dit project hebben hun partners op voorhand ingelicht over hun plannen, met inachtneming van de principes en de waarden als basis van onze vereniging, dat volledig in overeenstemming is met de regels van de Wereldhandelsorganisatie.

Ik wil hieraan toevoegen dat we ook de start van een concrete dialoog tussen de Euraziatische landen en de Europese Unie zouden hebben verwelkomd. Overigens, hebben ook zij dit volledig geweigerd, en het is ook niet duidelijk waarom. Wat is daar zo eng aan?

We zijn niet van plan om ons af te sluiten van iedereen om voor een geïsoleerde ontwikkelingsweg te kiezen. We staan altijd open voor de dialoog, onder meer over het normaliseren van onze economische en politieke betrekkingen. We rekenen hiermee op de pragmatische aanpak en de positie van het bedrijfsleven in de toonaangevende landen.

En, natuurlijk, met zo’n gezamenlijke aanpak zouden we kunnen denken dat het nodig is om in dialoog te treden (ik sprak hier vaker over en heb instemming gekregen van veel van onze westerse partners, althans in Europa); over de noodzaak om een gemeenschappelijke ruimte te creëren voor economische en humanitaire samenwerking die zich volledig uitstrekt van de Atlantische naar de Stille Oceaan.

Collega’s, Rusland maakte haar keuze. Onze prioriteiten zijn het verder verbeteren van onze democratische en open economische instellingen, versnelde interne ontwikkeling, rekening houdend met alle positieve moderne trends in de wereld, en het consolideren van de samenleving op basis van traditionele waarden en patriottisme.

We hebben een op integratie gerichte, positieve, rustige agenda; We werken actief samen met onze collega’s in de Euraziatische Economische Unie, de Shanghai Cooperation Organisation, BRICS en andere partners. Deze agenda is gericht op het ontwikkelen van banden tussen overheden en niet op afgescheidenheid. We zijn niet van plan om samen blokkades op te werpen of betrokken te raken bij het uitwisselen van tegenslagen en uitdelen van klappen.

De beschuldigingen en verklaringen dat Rusland probeert een soort van rijk te stichten, en inbreuk te plegen op de soevereiniteit van zijn buren, zijn ongegrond. Rusland heeft geen enkele vorm van een bijzondere, exclusieve plek nodig in de wereld – ik wil dit benadrukken. Met respect voor de belangen van anderen, willen we gewoon dat er rekening wordt gehouden met onze eigen belangen en dat onze positie wordt gerespecteerd.

We weten heel goed dat de wereld een tijdperk van veranderingen en globale transformatie is ingegaan, terwijl we allemaal een bepaalde mate van voorzichtigheid moeten betrachten en het vermogen om ondoordachte stappen te vermijden is daarbij nodig. In de jaren na de Koude Oorlog, zijn de deelnemers in de mondiale politiek deze kwaliteiten enigszins verloren. Nu moeten we deze onthouden. Anders zal de hoop op een vreedzame, stabiele ontwikkeling een gevaarlijke illusie blijken te zijn, terwijl de onrust van vandaag simpelweg zal dienen als een aanloop tot de ineenstorting van de wereldorde.

Ja, natuurlijk, ik heb al gezegd dat het opbouwen van een meer stabiele wereldorde een moeilijke taak is. We hebben het over een lang en moeizaam proces. We waren in staat om regels te ontwikkelen voor interactie na de Tweede Wereldoorlog, en we waren in staat om in de jaren zeventig een akkoord in Helsinki te bereiken. Onze gemeenschappelijke plicht is om dit fundamentele probleem op te lossen in deze nieuwe fase van ontwikkeling.

Hartelijk dank voor uw aandacht.

Vragen en antwoorden

Vladimir Putin: (naar aanleiding van commentaar op de verklaringen van de voormalige premier van Frankrijk Dominique de Villepin en voormalig bondskanselier van Oostenrijk Wolfgang Schüssel)

Ik wil graag beginnen met te zeggen dat ik het over het algemeen eens met wat zowel Wolfgang en Dominique hebben gezegd. Ik sta volledig achter alles wat ze zeiden. Echter, er zijn een paar dingen die ik zou willen verduidelijken.

Ik geloof dat Dominique verwees naar de Oekraïense crisis als oorzaak van de verslechtering van de internationale betrekkingen. Uiteraard is deze crisis een oorzaak, maar dit is niet de belangrijkste oorzaak. De crisis in Oekraïne is zelf het resultaat van een disbalans in de internationale betrekkingen.

Ik heb zelf al gezegd in mijn speech waarom dit gebeurt, en mijn collega’s hebben dit ook al benoemd. Ik kan dat hieraan toevoegen, indien nodig. Echter, in de eerste plaats is dit het resultaat van de onbalans in de internationale betrekkingen.

Wat betreft de door Wolfgang genoemde kwesties, daar zullen we op terugkomen; we gaan praten over de verkiezingen, en indien nodig over de levering van energiebronnen naar Oekraïne en Europa.

Toch zou ik graag willen reageren op de zin “Wolfgang is een optimist, terwijl het leven moeilijker is voor pessimisten.” Ik noemde al onze oude grap die we hebben over de pessimist en een optimist, en ik kan het niet laten om daar nu opnieuw iets over te zeggen. Wij hebben deze zeer oude grap over een pessimist en een optimist: een pessimist drinkt zijn cognac en zegt: “Het ruikt naar wandluizen,” terwijl een optimist de wandluis vangt, verplettert, dan eraan ruikt en zegt: “Een klein vleugje cognac.”

Ik zou liever de pessimist zijn die cognac drinkt, dan de optimist die wandluizen snuift. (Gelach)

Hoewel het lijkt dat de optimisten een betere tijd beleven, ons gemeenschappelijk doel is om een fatsoenlijk leven te leiden (zonder dat we ons wentelen in alcohol). Hiervoor moeten we crises zien te voorkomen, samen omgaan met alle uitdagingen en bedreigingen en onze betrekkingen bouwen op de mondiale arena die ons kan helpen deze doelen te bereiken.

Britse journalist Seumas Milne: Ik wil graag een twee-in-één vraag stellen. Ten eerste, mijnheer de Voorzitter, denkt u dat de acties van Rusland in Oekraïne en de Krim van de afgelopen maanden een reactie waren op de regels die worden gebroken en is dit een voorbeeld van state management zonder regels? En de andere vraag is: ziet Rusland deze wereldwijde schendingen van de regels als een signaal voor het veranderen van de positie? Er is de laatste tijd al gezegd dat Rusland niet de bestaande situatie in de wereld kan leiden; echter, het demonstreert de eigenschappen van een leider. Wat is uw reactie hierop?

Vladimir Putin: Ik zou u willen vragen om het tweede deel van uw vraag te herformuleren, alstublieft. Wat is precies uw tweede vraag?

Seumas Milne: Men heeft hier gezegd dat Rusland niet kan streven naar een leidende positie in de wereld gezien de uitkomsten van de ineenstorting van de Sovjet-Unie, maar het van invloed zijn op ‘wie’ die leider zal zijn. Is het mogelijk dat Rusland zijn positie zou kunnen veranderen door haar focus te veranderen zoals u al zei, met betrekking tot het Midden-Oosten en de vraagstukken in verband met het nucleaire programma van Iran?

Vladimir Putin: Rusland heeft nog nooit zijn positie veranderd. Wij zijn een land met een traditionele focus op samenwerking en het zoeken naar gezamenlijke oplossingen. Dit ten eerste.

Ten tweede. We maken geen aanspraken op mondiaal leiderschap. Het idee dat Rusland op zoek zou zijn naar een soort van exclusiviteit is vals, zoals ik zei in mijn toespraak. We zijn niet veeleisend voor een plek onder de zon; we gaan gewoon uit van de vooronderstelling dat alle deelnemers in de internationale betrekkingen elkaars belangen moeten respecteren. We zijn klaar om de belangen van onze partners te respecteren, maar we verwachten hetzelfde respect voor onze belangen.

We hebben niet onze houding veranderd ten aanzien van de situatie in het Midden-Oosten of ten opzichte van het Iraanse nucleaire programma, vanwege het Noord-Koreaanse conflict, of tot bestrijding van terrorisme en criminaliteit in het algemeen, alsmede de drugshandel. We hebben nooit een van onze prioriteiten veranderd, zelfs niet onder druk van onvriendelijke acties van de kant van onze westerse partners, die worden geleid, heel duidelijk in dit geval, door de Verenigde Staten. We hebben zelfs ook niet onze positie veranderd onder de sancties.

Echter, ook hier geldt, alles heeft zijn grenzen. Ik ga uit van het idee dat het mogelijk zou kunnen zijn dat externe omstandigheden ons kunnen dwingen om een aantal van onze posities te veranderen, maar tot nu toe zijn er geen extreme situaties van deze aard geweest en we zijn niet van plan iets te veranderen. Dat is het eerste punt.

Het tweede punt heeft te maken met onze acties in de Krim. Ik heb hierover gesproken bij tal van gelegenheden, maar indien nodig, kan ik het herhalen. Dit is deel 2 van artikel 1 van het Handvest van de Verenigde Naties – het recht der naties op zelfbeschikking. Het is allemaal al opgeschreven, en niet alleen als het recht op zelfbeschikking, maar als het doel van de Verenigde Naties. Lees het artikel maar aandachtig door.

Ik begrijp niet waarom mensen in de Krim dit recht niet zouden hebben, net als de mensen die leven in, laten we zeggen, Kosovo. Dit werd hier ook vermeld. Hoe komt het dat in het ene geval wit wit is, terwijl het in een ander geval zwart wordt genoemd? We zullen het nooit eens zijn met deze onzin. Dat is één ding.

Een ander heel belangrijk ding is iets wat niemand noemt, dus ik zou graag de aandacht erop willen vestigen. Wat gebeurde er in de Krim? Eerst was er deze anti-state omverwerping in Kiev. Wat iedereen ook mag zeggen, ik vind dit voor de hand liggend; het was een gewapende machtsovername.

In vele delen van de wereld verwelkomden de mensen dit, niet beseffend waar dit toe zou kunnen leiden, terwijl in sommige regio’s de mensen bang waren dat de macht werd gegrepen door extremisten, die rechtse nationalisten inclusief neo-nazi’s waren. Mensen vreesden voor hun toekomst en voor hun gezinnen en reageerden dienovereenkomstig. In de Krim hielden de mensen een referendum.

Ik wil graag uw aandacht hierop vestigen. Het was niet toevallig dat we in Rusland stelden dat er sprake was van een referendum. De beslissing om het referendum te houden werd gemaakt door de legitieme autoriteit van de Krim; het parlement, een paar jaar geleden verkozen door de Oekraïense bevolking riep het referendum uit, en vervolgens op basis van de resultaten, heeft ze de onafhankelijkheid verklaard, net als Kosovo deed, en wendde zich tot de Russische Federatie met een verzoek om de Krim toe te laten tot de Russische staat.

Je weet wel, wat iedereen ook mag zeggen en het maakt niet uit hoe hard ze ook proberen om dit te ondergraven, dat dit heel moeilijk zou zijn, gezien de gesproken ‘taal’ van de rechtbank van de Verenigde Naties, waarin duidelijk staat (zoals toegepast op het precedent Kosovo) dat de beslissing tot zelfbeschikking niet de goedkeuring van de hoogste autoriteit van een land nodig heeft.

In dit verband herinner ik me altijd wat de wijzen uit het verleden hebben gezegd. U kunt dit prachtige gezegde onthouden: Wat Jupiter ook is toegestaan, de Os niet.

We kunnen het niet eens zijn met een dergelijke aanpak. De os mag iets niet worden toegestaan, maar de beer zal niet eens de moeite nemen om toestemming te vragen. Hier vinden we het verhaal van de meester van de Taiga, en ik weet zeker dat het niet van plan is om te verhuizen naar andere klimaatzones – het zal er niet comfortabel zijn. Ofwel, het zal ook niet toestaan dat iemand haar eigen Taiga heeft. Ik denk dat dit duidelijk is.

Wat zijn de problemen van de huidige wereldorde? Laten we eerlijk zijn hierover, we zijn allemaal experts hier. We praten en praten, we zijn net als diplomaten. Wat is er gebeurd in de wereld? Er was een bipolair systeem. De Sovjet-Unie stortte in, de kracht die we Sovjet-Unie noemde, hield op te bestaan.

Alle regels voor de internationale betrekkingen na de Tweede Wereldoorlog werden ontworpen voor een bipolaire wereld. Klopt, de Sovjet-Unie werd aangeduid als ‘de Opper-Volta met raketten’. Misschien wel, en er waren tal van raketten. Trouwens, we hadden dergelijke briljante politici als Nikita Chroesjtsjov, die met zijn schoen op het bureau hamerde bij de VN. En de hele wereld, vooral de Verenigde Staten en de NAVO dachten: dit Nikita wordt het best met rust gelaten, hij zou gewoon een raket kunnen afvuren want ze hebben er velen, dus we kunnen beter maar wat respect voor hem tonen.

Nu de Sovjet-Unie is verdwenen, wat is dan de situatie en wat zijn de verleidingen? Er is geen noodzaak om rekening te houden met standpunten van Rusland nu het erg afhankelijk is, het is tijdens de ineenstorting van de Sovjet-Unie door een transformatie gegaan, en we kunnen nu doen wat we willen, zonder rekening te houden met alle regels en voorschriften.

Dit is precies wat er gebeurt. Dominique heeft hier genoemd Irak, Libië, Afghanistan en Joegoslavië daarvoor. Is dit echt allemaal afgehandeld binnen het kader van het internationaal recht? Vertel ons geen sprookjes.

Dit betekent dat sommigen alles kunnen negeren, terwijl we niet de belangen van de Russisch sprekenden en Russische bevolking van de Krim kunnen beschermen. Dit zal niet gebeuren.

Ik wil graag dat iedereen dit begrijpt. We moeten ons ontdoen van deze verleiding en proberen de wereld te regelen naar ieders wens, een evenwichtig systeem creëren van belangen en relaties, die al lang in de wereld zijn voorgeschreven; we moeten daar alleen wat meer respect voor tonen.

Zoals ik al zei, we begrijpen dat de wereld is veranderd, en we zijn klaar om hier aandacht aan te besteden en ons dientengevolge aan te passen aan dit systeem, maar we zullen nooit toestaan dat iemand onze belangen volledig negeert.

Streeft Rusland naar elke leidende rol? We hebben er geen behoefte aan om een supermacht te zijn; dit zou alleen maar een extra belasting zijn voor ons. Ik heb al genoemd deTaiga: het is immens, onbegrensd, en alleen al om onze grondgebieden te ontwikkelen hebben we heel veel tijd, energie en middelen nodig.

We hebben geen behoefte om betrokken te raken in zaken, in het geven van orders aan anderen om ons heen, maar we willen dat anderen van onze interne zaken afblijven en dat ze ophouden te doen alsof zij de wereld regeren. Dat is alles. Als er een gebied is waar Rusland een leider zou kunnen zijn, is dat alleen geldig volgens de normen van het internationaal recht.

Vraag: Het vreedzame proces tussen de Palestijnen en Israëli’s is volledig ingestort. De Verenigde Staten heeft het ‘kwartetten’ nooit goed laten werken. Op hetzelfde moment, maakt de groei van de illegale Israëlische nederzettingen in de bezette gebieden de oprichting van een Palestijnse staat onmogelijk. We zijn onlangs getuige geweest van een zeer ernstige aanval op de Gazastrook. Wat is de Russische houding ten opzichte van deze gespannen situatie in het Midden-Oosten? En wat denkt u van de ontwikkelingen in Syrië?

Een opmerking ook nog voor de heer Villepin. U sprak van vernedering. Wat kan er meer vernederend zijn dan de bezetting die Palestina al die jaren heeft ondervonden?

Vladimir Putin:Ten aanzien van Palestina en het Israëlische conflict. Het is gemakkelijk voor mij om hierover te spreken omdat ik ten eerste moet zeggen, en ik denk dat iedereen dat kan zien, dat onze betrekkingen met Israël in de afgelopen tien jaar serieus zijn veranderd. Ik heb het over het feit dat een groot aantal mensen uit de voormalige Sovjet-Unie in Israël wonen en we kunnen niet onverschillig blijven tegenover hun lot. Tegelijkertijd hebben we de traditionele betrekkingen met de Arabische wereld, in het bijzonder met Palestina. Bovendien, de Sovjet-Unie en Rusland is de wettige opvolger, en heeft de Palestijnse staat erkend. Hier wordt niets aan veranderd.

Tot slot, met betrekking tot de nederzettingen. Wij delen de mening van de belangrijkste deelnemers in de internationale betrekkingen. We beschouwen dit als een vergissing. Ik heb dit onze Israëlische partners al verteld. Ik geloof dat dit een obstakel is voor normale betrekkingen en ik verwacht zeer sterk dat deze praktijken zelf zullen worden gestopt en dat het hele proces naar een vreedzame oplossing zal terugkeren, naar een legale koers, gebaseerd op juridische afspraken.

We gaan uit van het feit dat het Midden Oosten-conflict één van de voornaamste oorzaken van destabilisatie is, niet alleen in het gebied, maar ook in de gehele wereld. Vernedering van een volk dat in dat gebied woont, of ergens anders in de wereld, is duidelijk een bron van destabilisatie en moet worden afgeschaft. Uiteraard moet dit gebeuren met behulp van middelen en maatregelen die aanvaardbaar zijn voor alle partijen in het proces en voor allen die in het gebied wonen.

Dit is een zeer ingewikkeld proces, maar Rusland is klaar voor het inzetten van alle middelen die het heeft om dit te bewerkstelligen, met inbegrip van zijn goede relaties met de partijen in dit conflict.

Mikhail Pogrebinsky, directeur Kiev Centrum voor Politieke en Conflict Studies: Ik kom uit Oekraïne. Voor het eerst sinds zeventig jaar, gaat het door zeer moeilijke tijden. Mijn vraag heeft te maken met de mogelijkheid van een schikking. In dit verband wil ik graag teruggaan in de geschiedenis. U zei, dat er een moment was dat een trilateraal format was overwogen: Rusland-Oekraïne-Europa. Destijds was Europa het niet eens hiermee, waarna een reeks tragische gebeurtenissen plaatsvonden, waaronder het verlies van de Krim, de dood van duizenden mensen, enzovoort.

Onlangs is Europa samen met Oekraïne en Rusland overeengekomen dat dit format mogelijk is na dit alles; bovendien werd een overeenkomstige resolutie aangenomen. Op dat moment was er nog hoop dat Rusland samen met Europa en Oekraïne erin zouden slagen om tot een akkoord te komen en kon het herstel van de vrede in Oekraïne beginnen. Wat gebeurde er toen? Wat is er gebeurd tussen Moskou en Brussel, tussen Moskou en Berlijn – want nu lijkt de situatie helemaal krankzinnig geworden? Het is onduidelijk waar dit toe zou kunnen leiden. Wat denkt u dat er gebeurt met Europa?

Vladimir Putin: Weet u, wat er gebeurt kan worden omschreven alsof er niets gebeurd is. Er zijn afspraken gemaakt, maar deze worden door geen van beide partijen volledig nageleefd. Hoe dan ook, het is echter mogelijk dat de volledige naleving door beide partijen onmogelijk is.

Zo werden bijvoorbeeld Oekraïense legereenheden verondersteld om bepaalde locaties te verlaten waar ze voorafgaand aan de Minsk-afspraken werden gestationeerd, terwijl het militaire leger moest vertrekken van bepaalde nederzettingen die ze bezet hielden voorafgaand aan deze afspraken. Echter, het Oekraiense leger trekt zich niet terug van hun bezette lokaties, noch de militairen trekken zich terug uit de nederzettingen waaruit ze moeten vertrekken vanwege het feit, ik zal daar eerlijk over zijn, dat hun families daar verblijven (ik bedoel de militie) en ze vrezen voor hun veiligheid. Hun families, hun vrouwen en kinderen wonen daar. Dit is een ernstige humanitaire factor.

Wij zijn bereid om alles in het werk te stellen om de uitvoering van de Minsk afspraken na te komen. Ik wil graag gebruik maken van uw vraag om de positie van Rusland te benadrukken: wij zijn voorstander van volledige naleving van de Minsk-overeenkomsten door beide partijen.

Wat is het probleem? Naar mijn mening is het belangrijkste probleem is dat we geen inspanningen zien van de kant van onze partners in Kiev, in de eerste plaats van de overheid, om de kwestie van de betrekkingen met het zuidoosten van het land vreedzaam op te lossen, door middel van onderhandelingen. We zien steeds hetzelfde in verschillende vormen: onderdrukking door geweld. Het begon allemaal met Maidan toen ze besloten om Janoekovitsj te onderdrukken met geweld. Zij slaagden daarin, de golf van nationalisme groeide en dat veranderde in een aantal nationalistische bataljons.

Wanneer mensen in het zuidoosten van Oekraïne dit niet wilden, probeerden ze hun eigen mensen van de overheid en het management te kiezen; ze werden gearresteerd en ‘s nachts naar de gevangenis in Kiev ’s gebracht. Toen de mensen dit zagen gebeuren grepen ze naar de wapens en in plaats van dit een halt toe te roepen en uiteindelijk toevlucht te nemen tot een vreedzame dialoog, stuurden ze troepen daar naar toe met tanks en vliegtuigen.

Overigens, de wereldwijde gemeenschap zwijgt, alsof het hier niets van weet of ziet, alsof er niet zoiets is als ‘onevenredig gebruik van geweld’. Ze was het plotseling vergeten. Ik herinner me al de razernij rond de Kaukasus toen we een gecompliceerde situatie hadden daar. Ik zou het elke dag opnieuw weer te horen krijgen. Maar vandaag de dag niet meer zulke woorden, niets meer over ‘onevenredig gebruik van geweld’. En dat terwijl clusterbommen en zelfs tactische wapens worden gebruikt.

U ziet, onder deze omstandigheden is het voor ons erg moeilijk om in Rusland te werken met mensen in het zuidoosten van Oekraïne; een en ander te regelen op een manier die hen ertoe aanzet om volledig te voldoen aan alle afspraken. Ze blijven zeggen dat de autoriteiten in Kiev ook niet volledig voldoen aan de afspraken.

Echter, er is geen andere manier. Ik wil benadrukken dat wij vóór de volledige uitvoering van de overeenkomsten zijn door beide partijen, en het belangrijkste wat ik wil zeggen – en ik wil dat iedereen dit te horen krijgt – als, en God verhoede het, iedereen weer in de verleiding komt om geweld te gebruiken voor de definitieve afwikkeling van de situatie in het zuidoosten van Oekraïne, zal deze situatie tot een volledige impasse leiden.

Naar mijn mening is er nog steeds een kans om tot overeenstemming te komen. Ja, Wolfgang sprak hierover, en ik begreep hem. Hij sprak over de komende verkiezingen in de Oekraïne en in het zuidoosten van het land. Wij weten het en we zijn er voortdurend over in overleg. Vanochtend had ik er nog een discussie over met de bondskanselier van Duitsland. De Minsk-overeenkomsten bepalen dat de verkiezingen in het zuidoosten moeten worden gehouden in samenwerking met de Oekraïense wetgeving, niet volgens de Oekraïense wet, maar in samenwerking daarmee.

Dit is met opzet gedaan, omdat niemand in het zuidoosten verkiezingen wil houden in overeenstemming met de Oekraïense wetgeving. Waarom? Hoe kan dit worden gedaan, wanneer er elke dag wordt geschoten, mensen worden gedood aan beide kanten en dan moeten ze verkiezingen houden onder de Oekraïense wet? De oorlog moet eindelijk stoppen en de troepen moeten worden teruggetrokken. Zie je? Zodra dit is bereikt, kunnen we gaan nadenken over elke vorm van toenadering of samenwerking. Zolang dit niet gebeurt, is het moeilijk om over iets anders te praten.

Ze spraken over de datum van de verkiezingen in het zuidoosten, maar weinigen weten dat er een akkoord bereikt is dat de verkiezingen in het zuidoosten van Oekraïne op 3 november gehouden worden. Later werd de datum gewijzigd volgens de overeenkomstige wet, zonder iemand te raadplegen, zonder overleg met het zuidoosten. De verkiezingen werden uitgeschreven voor 7 december, maar niemand sprak met hen. Daarom zeggen de mensen in het zuidoosten: “Kijk, ze hebben ons weer bedrogen, en dat zal altijd zo zijn.”

U kunt hierover ruziën zoveel u wilt. Het allerbelangrijkste is om onmiddellijk te stoppen met deze oorlog en de troepen weg te krijgen. Als Oekraïne zijn territoriale integriteit wil bewaren, en dit is iets wat we willen dan moeten ze begrijpen dat het geen zin heeft om vast te houden aan een aantal dorpen of andere zaken, dit is zinloos. Het idee is om het bloedvergieten te stoppen en om de normale dialoog te starten, om de relaties op basis van deze dialoog op te bouwen en te herstellen tot op zijn minst enige vorm van communicatie, vooral in de economie, en geleidelijk aan zullen andere dingen volgen. Ik geloof dat dit is wat er het eerst moet worden bereikt en dan kunnen we verder gaan.

Piotr Dutkiewicz, Hoogleraar politieke wetenschappen, directeur van het centrum voor bestuur en openbare orde aan Carleton University (Ottawa): Mr.President, als het mag wil ik terug gaan naar de kwestie van de Krim, want het is van groot belang voor zowel het Oosten als het Westen. Ik zou u willen vragen om ons uw beeld te schetsen van de gebeurtenissen die hiertoe geleid hebben. Met name waarom u deze beslissing heeft genomen. Was het mogelijk om dingen anders te doen? Hoe heeft u dat gedaan? Er zijn belangrijke details; hoe Rusland handelde in de Krim. Tot slot, hoe ziet u de gevolgen van deze beslissing voor Rusland, Oekraïne, voor Europa en voor de normatieve wereldorde? Ik vraag dit omdat ik geloof dat miljoenen mensen graag uw persoonlijke reconstructie willen horen van de gebeurtenissen en van de manier waarop u de beslissing nam.

Vladimir Putin: Ik weet niet hoe vaak ik hierover sprak, maar ik zal het opnieuw doen. Op 21 februari, ondertekende Viktor Janoekovitsj de bekende documenten samen met de oppositie. Ministers van Buitenlandse Zaken van de drie Europese landen zetten hun handtekening onder deze overeenkomst als waarborg voor de uitvoering ervan.

In de avond van 21 februari belde President Obama mij en we bespraken deze onderwerpen en hoe we zouden helpen bij de uitvoering van deze overeenkomsten. Rusland ondernam bepaalde verplichtingen. Ik hoorde dat mijn Amerikaanse collega ook klaar was om een aantal verplichtingen op zich te nemen. Dit was de avond van de 21e. Op dezelfde dag belde president Janoekovitsj me om te zeggen dat hij de overeenkomst had ondertekend, en dat de situatie gestabiliseerd was, en hij ging naar een conferentie in Kharkov. Ik zal mijn bezorgdheid niet verhullen: hoe was het mogelijk om de hoofdstad in deze situatie achter te laten. Hij antwoordde dat het mogelijk was, want er was een overeenkomst gesloten met de oppositie en deze was gegarandeerd door de ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese landen.

Ik zal u meer vertellen, ik vertelde hem dat ik niet zeker was dat alles in orde zou zijn, maar het was aan hem om te beslissen. Hij was de president, hij kende de situatie, en wist beter wat hij kon doen. Ik zei tegen hem: “In ieder geval denk ik niet dat je de troepen voor de rechtshandhaving moet terugtrekken uit Kiev”. Hij zei dat hij dat begreep. Toen ging hij weg en gaf het bevel om toch al deze troepen uit Kiev terug te trekken. Mooie move, natuurlijk.

We weten allemaal wat er gebeurd is in Kiev. De volgende dag, ondanks al onze telefoongesprekken, ondanks de handtekeningen van de ministers van Buitenlandse Zaken, zodra Janoekovitsj Kiev verliet, werd zijn regering overgenomen door strijders, alsook het regeringsgebouw. Op dezelfde dag, schoten ze op de stoet van de Oekraïense procureur-generaal en verwondden een van zijn bewakers.

Janoekovitsj belde me en zei dat hij ons zou willen ontmoeten om hierover te praten. Ik stemde toe. Uiteindelijk hebben we afgesproken in Rostov, omdat het dichterbij was en hij wilde niet te ver gaan. Ik was klaar om naar Rostov te vliegen. Echter, het bleek dat hij zelfs daar niet heen kon. Ze begonnen al geweld te gebruiken tegen hem en hielden hem onder schot. Ze waren niet zeker waar ze heen konden gaan.

Ik zal ook hier niet omheen draaien: we hielpen hem om te verplaatsen naar de Krim, waar hij een paar dagen verbleef. Dat was toen de Krim nog deel van Oekraïne was. Echter, de situatie in Kiev ontwikkelde zich zeer snel en heftig, we weten wat er is gebeurd, maar het grote publiek weet het misschien niet – mensen werden gedood, werden daar levend verbrand. Zij kwamen in het kantoor van de Partij van de Regio’s, dat werd in beslag genomen, ze grepen de technische medewerkers en vermoordden hen, ze verbrandden ze levend in de kelder. Onder die omstandigheden was er geen enkele manier waarop hij kon terugkeren naar Kiev. Iedereen vergat de afspraken met de oppositie die waren ondertekend door de ministers van Buitenlandse Zaken en onze telefoongesprekken. Ja, ik zal je eerlijk zeggen dat hij ons gevraagd heeft om hem naar Rusland te helpen, wat we deden. Dat was alles.

In het licht van deze ontwikkelingen grepen de mensen in de Krim bijna onmiddellijk naar de wapens en vroegen ons om hulp in deze omstandigheden om te kunnen behouden wat ze wilden. Ik zal daar eerlijk over zijn; we gebruikten onze strijdkrachten om de Oekraïense eenheden die in de Krim waren gestationeerd te blokkeren, maar niet om mensen te dwingen om deel te nemen aan de verkiezingen. Dit is onmogelijk, je bent allemaal volwassen mensen, en u begrijpt dat. Hoe zouden we dat doen? Mensen onder schot houden tot ze gaan stemmen?

Mensen gingen stemmen als ware het een feest, iedereen weet dit, en ze stemden allemaal, zelfs de Krim-Tataren. Er waren minder Krim-Tataren, maar de algemene stemming was hoog. Hoewel de opkomst in de Krim in het algemeen ongeveer 96 of 94 procent was, kwam een kleiner aantal Krim-Tataren opdagen. Maar 97 procent van hen stemde ‘ja’. Waarom? Omdat de mensen die dit niet wilden niet naar de stemburo’s gingen en degenen die wel kwamen, stemden ‘ja’.

Ik heb al gesproken over de juridische kant van de zaak. Het Krim-parlement kwam bij elkaar en stemde voor het referendum. Opnieuw, hoe kan iemand zeggen dat enkele tientallen mensen gedwongen naar het parlement werden gesleept om te stemmen? Dit is nooit gebeurd en het was onmogelijk: als iemand niet wil stemmen zouden ze op de trein of in een vliegtuig stappen, of hun auto pakken en vertrekken.

Ze kwamen allemaal en stemden voor het referendum, en toen kwamen de mensen die stemden voor toetreding tot Rusland, dat is alles. Hoe zal dit de internationale betrekkingen beïnvloeden? We kunnen zien wat er gebeurt; maar als we afzien van het gebruik van zogenaamde dubbele standaarden en aanvaarden dat alle mensen gelijke rechten hebben, zou het helemaal geen invloed hebben. We moeten het recht van de mensen op zelfbeschikking erkennen.

Neil Buckley, Oost-Europa redacteur van de Financial Times: Dank u wel. Ik ben Neil Buckley van de Financial Times. Mr. President, zoals ik vernam zei een van uw internationale collega’s dat u Oekraïne niet ziet als een echt land. U ziet Oekraïne als een land dat is gevormd uit eerdere stukjes van andere landen. Kunt u dit beeld bevestigen? Is dit uw visie? Vindt u dat Oekraïne het recht heeft om te bestaan als soevereine en onafhankelijke staat, en is het inderdaad een echt land? Is Nieuw-Rusland (Novorossiya, red.) de regio waarover wordt gesproken de laatste tijd, een deel van dit land? Als dit het geval is, waarom zeggen de media, met inbegrip van verslaggevers van mijn eigen krant, dat soldaten die Russische uniformen dragen momenteel in Nieuw-Rusland zijn op dit moment? Ik zou graag van deze gelegenheid gebruik maken om te zeggen dat ik vertrouw op de authenticiteit van de feiten die onze verslaggever heeft verstrekt, ook al weet ik dat dit bekritiseerd werd als onjuist door de Russische autoriteiten vandaag. Dank u.

Vladimir Putin: Allereerst mijn kijk op Oekraïne’s soevereiniteit: ik heb nooit betwist dat Oekraïne een modern, volwaardig, soeverein, Europees land is.

Maar het is een andere kwestie dat het, gezien het historische proces waarin Oekraïne vorm moest krijgen binnen zijn huidige grenzen, nogal complex was. Misschien bent u niet op de hoogte van het feit dat in 1922 een deel van het land dat u zojuist noemde, historisch gezien altijd de naam droeg van Nieuw-Rusland … Waarom deze naam? Dit was omdat er in wezen één enkele regio was in het centrum van Novorossiisk, en daarom kreeg het de naam Nieuw-Rusland. Dit land was onderdeel van Kharkov, Lugansk, Donetsk, Nikolayev, Kherson en de Odessa regio. In 1921-1922, toen de Sovjet-Unie werd opgericht, werd dit gebied overgedragen van Rusland naar Oekraïne. De communisten hadden een eenvoudige logica: hun doel was om het aandeel van de arbeidersklasse in Oekraïne te vergroten om ervoor te zorgen dat ze meer steun zouden krijgen in verschillende politieke processen, omdat volgens de mening van de communisten, de boeren een kleinburgerlijke groep vormden die hun vijandig was gezind. En dus zijn ze nodig om een groter proletariaat te creëren. Dat is mijn eerste punt.

Ten tweede, wat ook gebeurd is denk ik, is dat tijdens de Burgeroorlog, nationalistische groeperingen in Oekraïne geprobeerd hebben om deze regio’s in beslag te nemen, maar ze slaagden er niet in, en de bolsjewieken vertelden hun aanhangers in Oekraïne: Kijk wat je het Oekraïense volk kan laten zien. De nationalisten zijn er niet in geslaagd om dit gebied in hun bezit te krijgen, jullie zijn geslaagd. Maar het was allemaal één land op dat moment en dus dit werd niet gezien als een groot verlies voor Rusland omdat het toch allemaal deel uitmaakte van hetzelfde land.

In 1954, besloot Chroesjtsjov, die graag met zijn schoen sloeg bij de VN, om wat voor reden dan ook de Krim over te dragen aan Oekraïne. Hiermee overtrad hij zelfs de eigen wetten van de Sovjet-Unie. Laat me uitleggen wat ik bedoel. Onder Sovjet-wetgeving op dat moment, kon grondgebied worden overgedragen van de ene naar de andere deelrepubliek alleen met toestemming van de Opperste Sovjets in elk van de betrokken republieken. Dit is niet gebeurd. In plaats daarvan, accordeerden de Presidiums (het voorzitterschap, red.) van de Russische en Oekraïense Opperste Sovjets de beslissing om door te gaan, maar alleen de presidiums, niet de parlementen zelf. Dit was een flagrante schending van de geldende wetgeving op dat moment.

In de jaren 1990, na de ineenstorting van de Sovjet-Unie, drong de Krim aan op autonomie en verkondigde dit met ruime bevoegdheden. Helaas, de autoriteiten in Kiev begonnen deze autonome bevoegdheden af te schaffen en reduceerde deze in wezen tot nul, en ging over tot het centraliseren van alle politieke, economische en financiële processen. Hetzelfde geldt ook voor het zuidoosten van Oekraïne.

Met betrekking tot het westen van Oekraïne; misschien weet u niet dat Oekraïne grondgebied erbij gewonnen heeft na de Tweede Wereldoorlog? Sommige gebieden kwamen van Polen en een aantal uit Hongarije, denk ik. Wat was Lvov (stad in Oekraïne, red.) behalve een Poolse stad? Bent u niet op de hoogte van deze feiten? Waarom stelt u deze vraag? Polen werd gecompenseerd met grondgebied, verkregen uit Duitsland, toen de Duitsers werden verdreven uit een aantal oostelijke regio’s. Als je wat rondvraagt, zul je zien dat er vele groepen bestaan van deze verdreven Duitsers.

Ik kan hier nu niet beoordelen of dit fout was, maar dit is wat er gebeurd is. In dit verband is het moeilijk om niet te erkennen dat Oekraïne een complex, multi-component systeem van staatsvorming is. Dit is gewoon de manier waarop het ging met historische ontwikkelingen. De mensen van de Krim vreesden voor zichzelf en de toekomst van hun kinderen na een staatsgreep die met steun van onze westerse partners werd uitgevoerd en besloten om gebruik te maken van het recht op zelfbeschikking zoals dat is vastgelegd in het internationaal recht. Dit betekent echter geenszins dat we niet de Oekraïense soevereiniteit respecteren. Wij respecteren de Oekraïense soevereiniteit en zullen dat blijven doen in de toekomst. Ik hoop van harte op normalisatie en op de ontwikkeling van de Russisch-Oekraïense relaties en ik denk dat dit een onvermijdelijk proces is.

Vraag: Mijnheer de Voorzitter, tijdens de discussies hier op de club, sprak een vertegenwoordiger van de Russische autoriteiten en hij zei onder andere dit, “Poetin is Rusland en Rusland is Poetin.” Ik zou graag willen weten wat u vindt van deze slogan. Dank u.

Vladimir Poetin: Het was de beroemde Zonnekoning, Lodewijk XIV, die verklaarde dat hij Frankrijk was, maar dit is natuurlijk helemaal verkeerd. Maar er is geen twijfel dat Rusland mijn leven is. Dat is een feit. Nog niet voor een seconde kan ik mij mezelf voorstellen zonder Rusland. Ik heb in het verleden weleens verteld over hoe ik door de genealogie ging in het archief van mijn familie. Ze kwamen allemaal uit de buurt van Moskou op een afstand van 120 kilometer. Er is een dorp waar mijn voorouders woonden sinds de 17e eeuw, en ze gingen al die lange jaren naar één en dezelfde kerk. In die zin voel ik een verbinding met de Russische bodem en het Russische volk en ik kon nooit ergens anders dan in Rusland wonen. Rusland kan natuurlijk ook gewoon bestaan zonder mensen zoals ik, dat weer wel. Rusland heeft geen tekort aan mensen.

Maar sinds ik ben gekomen tot waar ik nu ben, houd ik vast aan mijn werk; ik beschouw het als mijn plicht om alles wat ik kan doen voor de welvaart en de ontwikkeling van Rusland te doen en om haar belangen te beschermen.

Toby Trister Gati , Senior internationaal adviseur, verwant Gump Strauss Hauer & Feld LLP: Ik zal spreken in de geest van de Valdai club. Ik hoop dat u mijn vraag op dezelfde manier zal begrijpen. Enkele weken terug, sprak de heer Obama van drie uitdagingen: Ebola, de Islamitische Staat, en Rusland, de Russische Federatie, als gevolg van de gebeurtenissen in de Oekraïne.
Deze uitspraak maakte de Russische leiders enorm boos. En ik moet zeggen, ik hoorde u vandaag niet spreken van drie uitdagingen, maar van één mondiaal probleem dat u schetste: de Verenigde Staten.
Sommigen in de Verenigde Staten zullen verwelkomen wat u zei, want dit zijn geen uitspraken over ‘soft power’, niet over een Koude Oorlog, maar over een ‘hete oorlog’ in het globale systeem, gecreëerd door de Verenigde Staten.
Anderen zullen verbaasd zijn over uw woorden en uw toon, omdat velen in de Verenigde Staten denken dat het geen goed idee is om onze banden volledig te vernietigen, en ik ben een van die mensen.

Ik denk niet dat het buitenlands beleid alleen de Russische belangen in aanmerking moet nemen maar ook gebaseerd moet zijn op het respecteren van de belangen van Amerika. Om eerlijk te zijn, herken ik het land niet zoals u dat in uw verklaring beschrijft. Mijn vraag is, wie zijn de ‘zij’ waarnaar u verwijst in uw uitspraken? Is het President Obama, is dat de Amerikaanse elite die het buitenlands beleid bepaalt, of is het het Amerikaanse volk? Wat heeft u omschreven als de genetische code van de ‘Verenigde Staten’ in de naoorlogse wereld ‘? Zei u dat u niet kunt werken met de Verenigde Staten in het algemeen of met hun naaste bondgenoten?

Nog een vraag: Ziet u een speciale rol die andere landen zouden kunnen spelen, en in het bijzonder China?

Tot slot en vooral, welke reactie verwacht u van de Amerikanen op uw woorden?

Vladimir Putin: Allereerst, ik heb niet gezegd dat we de Verenigde Staten zien als een bedreiging. President Obama, zoals u zei, beschouwt Rusland als een bedreiging. Ik denk niet dat de Verenigde Staten een bedreiging is voor ons. Ik denk dat, om een afgezaagde term te gebruiken, het beleid door het heersende establishment is misleid. Ik ben van mening dat dit beleid niet in ons belang is en het ondermijnt het vertrouwen in de Verenigde Staten, en in die zin dat ze de eigen belangen van de Verenigde Staten beschadigen door dit vertrouwen te ondermijnen in dat land als wereldwijd economisch en politieke leider.

Er zijn tal van zaken die we daaruit kunnen afleiden. Maar ik heb al gezegd, en Dominique zei hetzelfde, dat eenzijdige actie gevolgd door een zoektocht naar bondgenoten en pogingen om samen een coalitie te vormen nadat alles al is gedaan, niet de manier is om een akkoord te bereiken. Dit soort eenzijdige actie komt frequent voor in het Amerikaanse beleid van vandaag en het leidt tot crises. Ik sprak daar al over.

President Obama sprak over de Islamitische Staat als reële dreiging.. Maar wie heeft ze bewapend in de strijd tegen Assad in Syrië? Wie creëerde een gunstig politiek en informatief klimaat voor hen? Wie zorgde voor de wapenleveranties?

Ben je er echt niet bewust van wie daar aan het vechten zijn? Het zijn vooral huurlingen. Bent u zich er niet van bewust dat ze betaald krijgen om te vechten? En ze gaan en staan waar ze meer betaald krijgen. Dus ze krijgen wapens en ze krijgen geld voor hun gevechten. Ik heb gehoord hoeveel ze betaald krijgen. Zodra ze bewapend zijn en betaald worden voor hun diensten, kun je het niet zomaar ongedaan maken. Want dan horen ze dat ze elders meer geld kunnen krijgen, en dus bezetten ze de olievelden in Irak en Syrië en zeggen: begin met het produceren van olie, anderen kopen deze olie, en ze transporteren en verkopen het.

Waarom zijn er geen sancties opgelegd aan mensen die dergelijke activiteiten ondernemen? Zou de Verenigde Staten niet weten wie verantwoordelijk is? Zijn het niet hun eigen bondgenoten die dit aan het doen zijn? Hebben ze niet de kracht en de mogelijkheid om hun bondgenoten te beïnvloeden of willen ze dit niet doen? Maar waarom bombarderen ze de Islamitische Staat?

Ze begonnen met het produceren van olie daar en waren in staat om meer te betalen, en een deel van de rebellen vecht voor de zogenaamde ‘beschaafde oppositie’ en is snel vertrokken om zich bij de Islamitische Staat aan te sluiten, omdat die beter betalen.

Ik denk dat dit een zeer kortzichtig en incompetent beleid is dat geen bestaansrecht heeft in de realiteit. We hoorden dat we nodig zijn om de beschaafde democratische oppositie in Syrië te steunen, en dus kregen ze ondersteuning en wapens. En de volgende dag vertrok de helft van de rebellen en ze werden lid van de Islamitische Staat. Was het zo moeilijk om deze mogelijkheid vroegtijdig te voorzien? Wij zijn tegen dit soort beleid van de Amerikanen. Wij geloven dat het misplaatst is en schadelijk voor iedereen, ook voor u.

Dan de kwestie van het rekening houden met onze belangen, we zouden graag mensen als u zien in de leiding bij het State Department. Misschien zou dat helpen om de situatie te keren. Als dit niet gebeurt, vraag ik u om een boodschap over te brengen aan onze partners, aan de Amerikaanse president, minister van Buitenlandse Zaken en andere functionarissen, dat we er niet op uit zijn om de confrontatie te zoeken.

U denkt dat met een beetje respect voor onze belangen veel problemen kunnen worden opgelost. Maar het moet tot actie leiden, niet alleen tot woorden. Respect voor de belangen van anderen betekent, zoals ik al zei in mijn inleiding, dat je niet zomaar restricties aan anderen kunt opleggen door het inzetten van uw uitzonderlijke economische of militaire slagkracht.

Het is geen goede zaak dat ze vechten in Irak en Libië werd tot een staat waar uw ambassadeur werd vermoord. Zijn wij de schuld van deze dingen? De VN-veiligheidsraad heeft het besluit genomen op een gegeven moment om een no-fly zone in te stellen in Libië, zodat Gaddafi’s vliegtuigen niet in staat zouden zijn om de rebellen te bombarderen. Ik denk niet dat dit de verstandigste beslissing is, maar het zij zo. Maar wat gebeurde er op het einde? De Verenigde Staten begonnen met het uitvoeren van luchtaanvallen, inclusief doelen op de grond. Dit was een grove schending van de resolutie van de VN-Veiligheidsraad en in wezen een daad van agressie zonder een gesteunde resolutie. Waren wij hier schuldig aan? U deed dit met uw eigen handen. En wat was het resultaat? Uw ambassadeur werd gedood. Wie is de schuldige? U kunt alleen uzelf maar beschuldigen. Was het een goede zaak voor de Verenigde Staten dat een ambassadeur werd vermoord? Het was een verschrikkelijke zaak, een vreselijke tragedie.

Maar je moet niet zoeken naar zondebokken alsof u degene bent die de fouten heeft gemaakt. Integendeel, u moet de wens om altijd te willen domineren en te handelen volgens uw imperialistische ambities overwinnen. U moet stoppen met het vergiftigen van de gedachten van miljoenen mensen met het idee dat het Amerikaanse beleid slechts een beleid van imperialistische ambitie kan zijn.

We zullen nooit vergeten hoe Rusland de Verenigde Staten hielp om de onafhankelijkheid te verkrijgen, en we zullen nooit onze samenwerking en alliantie tijdens de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog vergeten. Ik denk dat de Amerikaanse en Russische volkeren veel diepe strategische belangen gemeen hebben, en het zijn deze wederzijdse belangen die we nodig hebben om daar onze fundamenten op te bouwen.

FengShaolei, school van geavanceerde internationale en regiostudies East China Normal University, Directeur van het centrum voor Russische studies Mr. President, mijn vraag gaat over de modernisering van Rusland. U benadrukt het begrip conservatisme meerdere malen. Ik denk dat dit een sleutelbegrip is voor de modernisering van Rusland. U weet heel goed dat Europa, de Verenigde Staten en Oost-Azië ook allemaal hun concepten van conservatisme hebben. Kunt u uitleggen hoe u dit concept ziet? Wat is het verschil met andere concepten van conservatisme? Wordt het een dominant concept in de modernisering van Rusland of zal het meer een tijdelijke rol spelen voor een bepaalde periode?

Vladimir Putin: Om te beginnen kwamen wij niet met het concept van conservatisme. Het conservatisme waar ik het over heb is iets anders dan de traditionele interpretatie van dit concept en de aanpak ervan. Maar dit betekent geenszins dat conservatisme bedoeld is als een soort zelfisolatie en als weerstand om dit te ontwikkelen. Gezond conservatisme gaat over het gebruik van het beste van alles wat nieuw en veelbelovend is voor een geleidelijke ontwikkeling. Echter, voordat we breken met het oude, met de fundamenten die ons gebracht hebben tot waar we nu zijn op het vlak van ontwikkeling, moeten we eerst begrijpen hoe de nieuwe mechanismen zullen werken. Dit is uiterst belangrijk. Dit betekent dat als we willen overleven, dat we de fundamentele pijlers waarop we onze samenleving door de eeuwen heen hebben gebouwd, moeten ondersteunen. Deze fundamentele pijlers zijn onder andere het verzorgen van moeders en kinderen, het bewaren en koesteren van onze eigen geschiedenis en prestaties, en het verzorgen van onze tradities en onze traditionele religies. Rusland heeft vier traditionele religies erkend door de wet en is een zeer divers land.

We moeten daarom een solide basis creëren vanuit alles wat ons helpt bij het vormen van onze identiteit als multi-etnische Russische natie, de multi-etnische Russische gemeenschap, terwijl we tegelijkertijd open blijven staan voor alles wat nieuw en effectief is in de wereld, voor alles wat kan bijdragen aan de groei. We zullen zeker gebruik maken van al deze dingen. Daarom vraag ik u allen om onze woorden niet te verdraaien en te denken dat, wanneer we spreken van conservatisme dat dat betekent dat we van plan zijn om de deuren te sluiten en in het verleden blijven hangen. Dat is zeker niet wat we met onze plannen bedoelen.

Robert Skidelsky, Emeritus hoogleraar politieke economie aan de Warwick University: Mr President, ik heb goede herinneringen aan uw bezoek aan Londen. U was de eregast tijdens een diner op een moment dat de betrekkingen tussen onze landen veel eenvoudiger waren dan ze nu zijn.

Ik wil ook de kwestie van de modernisering aan de orde brengen en deze bekijken vanuit de economische invalshoek. Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat de toekomst van de plek van Rusland in de wereld en de plaats als een grote macht in grote mate zal afhangen van de economische ontwikkeling. U stelde voor dat we open en eerlijk mogen spreken, en dus mag ik suggereren dat de grootste mislukking van uw drie presidentiële termijnen sinds 2001 of een slechts zeer beperkt succes in de diversificatie van de Russische economie is, dat Rusland nog steeds sterk afhankelijk is van de olieprijzen, die blijven zeer instabiel en zijn geneigd tot een neerwaartse trend.

Ik wil u vragen wat u kunt doen tijdens uw derde termijn om diversificatie te verhogen, om het bedrijfsleven beter te laten lopen, en de vlucht die het Russische kapitaal neemt om te worden besteed aan het kopen van onroerend goed in Londen te stoppen en in plaats daarvan investeringen aan te moedigen in Rusland? Wat kunt u doen om anderen te overtuigen om te investeren in de Russische Federatie? Kortom, welke stappen zou u willen nemen, nu of in uw volgende termijn, misschien, om de Russische economie te diversifiëren, zodat het een belangrijke rol kan spelen in de 21e eeuw?

Vladimir Putin: Laat ik allereerst stellen dat we vorig jaar op de derde plaats stonden met betrekking tot het aantrekken van directe buitenlandse investeringen, achter de Verenigde Staten en China. De sancties en het spel dat aan de gang is met diverse waarden zal waarschijnlijk deze situatie veranderen. Maar laat me je vertellen dat de ontwikkeling doorgaat en er is geen houden meer aan. Als ik me goed herinner, haalden we ongeveer $93 miljard binnen vorig jaar.

Wat moeten we doen om de aantrekkelijkheid van Rusland te stimuleren? Welke stappen zullen we nemen en hoe zullen we reageren op de veranderingen die van invloed zijn op ons, en veranderingen in energieprijzen die, zoals u terecht zei, erg instabiel zijn?

Ten eerste, hebben we een omvangrijk programma voor de verbetering van het ondernemingsklimaat neergezet. De minister van Economische Ontwikkeling vertelde me gisteren dat we enige substantiële vooruitgang hebben geboekt volgens de beoordeling betreffende het ondernemingsklimaat dat wij aanbieden. De ‘Doing Business’ waardering is met verscheidene punten toegenomen. Dit is een erkenning voor het feit dat onze inspanningen niet tevergeefs zijn.

Er is een constante dialoog aan de gang met onze zakelijke gemeenschap en we hebben samen een alomvattend plan voor gezamenlijke actie, en laat me het gezamenlijke karakter benadrukken van deze inspanningen om de bureaucratie te verminderen, het bancaire systeem in orde te krijgen, investeringen eenvoudiger te maken en private investeringen te beschermen. We hebben een heel pakket aan maatregelen. Over het geheel genomen zijn we tot nu toe bij de uitvoering van deze plannen geslaagd.

We hebben een systeem ontwikkeld om samen te werken met het bedrijfsleven en proberen voortdurende feedback te krijgen over de manier waarop de beslissingen die we nemen in de praktijk worden geïmplementeerd.

We creëerden ook een systeem voor regionale ontwikkeling. Dit heeft betrekking op het Verre Oosten en Oost-Siberië. We zullen de nadruk leggen op het aanbieden van gunstige voorwaarden voor het bedrijfsleven in deze regio’s, met name als het gaat om greenfield projecten en het stimuleren van regionale overheden ter ondersteuning van deze projecten, door de oprichting van de prioritaire ontwikkelingsgebieden. We hebben een heel pakket aan maatregelen en stimulerende impulsen hiervoor.

Zoals voor de energieprijzen, ja, we zien dat ze vluchtig zijn. U weet dat we onze begroting voor 2015 op basis van $ 96 per vat hebben berekend. Maar we zullen aan al onze sociale verplichtingen volledig voldoen. Er is geen twijfel over dit punt. Wij zullen geen plotselinge wijzigingen aanbrengen in onze macro-economische indicatoren en ons macro-economisch beleid.

We zullen onze goud- en deviezenreserves en de wisselkoers van onze nationale valuta’s monitoren en deze zal geleidelijk verschuiven naar een zwevende wisselkoers. We zullen niet onze reserves in de wind gooien, maar deze gebruiken om het benodigde evenwicht te verzekeren. Uiteraard zullen we veel aandacht besteden aan de werkeloosheid, die op dit moment op een minimum staat. We zullen inefficiënte uitgaven verminderen als dat nodig is.

Maar laat me nogmaals zeggen dat we de nadruk vooral zullen leggen op het aantrekken van investeringen, met name particuliere investeringen. Ik ben ervan overtuigd dat het werken op de Russische markt van belang blijft voor onze traditionele partners. In deze periode hebben we groei gezien in de industriële productie en in de landbouwsector. Ik heb er absoluut geen twijfel over dat deze trend zich zal voortzetten.

Ivan Krastev, voorzitter van het centrum van liberale strategieën, Sofia:
De manier waarop we in Bulgarije pessimisme en optimisme definiëren is dat een pessimist iemand is die van mening is dat de situatie reeds een dieptepunt heeft bereikt, terwijl een optimist denkt dat de dingen veel erger kunnen zijn. In dit opzicht ben ik een optimist.

Ik wil graag twee vragen stellen. Ten eerste, heeft u een zeer harde houding ten opzichte van mensen die de straat op gaan in alle regio’s van de wereld. Maar ik ben er zeker van dat de mensen dat zullen blijven doen. In de afgelopen vijf jaar zijn er veel protesten geweest in vele landen. De mensen zijn ongelukkig, als een gevolg van de bestaande technologieën en als gevolg van het feit dat zij hun elite niet vertrouwen. Denkt u dat we in staat zijn om de wereld te veranderen zonder een revolutie? Denkt u niet dat we flexibeler zouden moeten zijn in dit verband?

En mijn tweede vraag heeft betrekking op Europa. Veel mensen hebben het gevoel dat de positie van Europa met betrekking tot de Oekraïense crisis alleen te wijten is aan de Amerikaanse druk. Heeft u het gevoel dat de positie van Duitsland kan worden verklaard door druk vanuit de VS?

Vladimir Putin: Voor zover het protesten betreft, je zei dat ik een heel harde houding heb ten opzichte van alle massale protesten in de wereld. Dat is niet waar. Ik heb geen harde houding ten opzichte van massale protesten; Ik heb een harde houding en negatieve houding ten opzichte van het overtreden van de wet. Massale protesten en betogingen zijn een geheel legitieme methode voor het uitdrukken van iemands mening en vechten voor iemands belangen, maar dit alles moet gebeuren binnen het kader van de wet. Revoluties zijn slecht. We hebben meer dan genoeg van die revoluties in de 20e eeuw gehad. Wat we nodig hebben is evolutie. Ik ben er zeker van dat we verder kunnen komen door het volgen van dat pad.

Wat betreft sancties, ongeacht of ze zijn te wijten aan de druk, het is niet aan mij om dat te beoordelen. U bent u er waarschijnlijk beter bewust van hoe dit alles tot stand kwam. De vice-president van de Verenigde Staten, bijvoorbeeld, zei onlangs dat ze zware druk op hun Europese partners moesten zetten om sancties op te leggen. Hij zei dat, niet ik. Dus het lijkt erop dat ze wel druk uitoefenen.

Hebben de Europeanen deze sancties nodig, of niet? Ik denk niet dat dat zo is. Immers, niemand neemt ooit beslissingen onder druk van sancties, zelfs kleine landen niet; en een grote natie als Rusland is zeker niet van plan om enige stappen te ondernemen waarvan onze partners willen dat Rusland deze wel onder druk gaat nemen. Dit is volledig contraproductief en leidt niet tot het oplossen van problemen.

Hebben de sancties invloed op ons? Enigszins. Zojuist beantwoordde ik een vraag van een collega daarover. Ik kan alleen maar toevoegen dat ondanks dat, onze industriële productie groeide met 2,5% in de eerste acht maanden van dit jaar. Vorig jaar groeide de industriële productie met slechts 1,5% in dezelfde periode. Vorig jaar groeide onze landbouw sector met 2,5% tijdens de eerste acht maanden van het jaar, terwijl dit jaar, hadden we 4,9% groei voor dezelfde periode. We sloten de begroting met een overschot van meer dan een miljard roebel. Ja, onze deviezenreserves zijn enigszins gedaald en liggen momenteel rond de $ 450 miljard. Dit heeft te maken met het feit dat de Centrale Bank van deze fondsen gebruik maakt om de koers van de nationale munt beïnvloeden. Maar zoals ik al heb gezegd, zullen er grenzen zijn aan alles en we zullen onze reserves niet zonder meer roekeloos spenderen.

Het is belangrijk om in gedachten te houden dat we ook overheidsreserves hebben: één fonds ligt ergens rond de 80 miljard; een ander is rond de 90 of 100 miljard. Dus het is een feit, we hebben reserves. We zullen ze gebruiken voor een bepaalde periode, om moeilijke tijden door te komen, zoals we deden in 2008. Maar we zullen niet gewoon leven van reserves alleen. We zullen proberen om positief rendement uit de economie zelf te genereren. Ik sprak hier al over bij de beantwoording van de vorige vragen. Toch hebben we geen revoluties nodig om effectief te kunnen functioneren. Laten we praten over de evolutie.

Overigens, met betrekking tot de massale demonstraties, laten we eens kijken naar Occupy Wall Street. Waar is die beweging? Het werd in de kiem gesmoord. En niemand zegt dat ze slecht behandeld werden. Ze werden goed behandeld, maar onderdrukt. Zij werden zo stevig omarmd dat niemand tijd had om er iets over te zeggen en het is onduidelijk waar het gebleven is. In dit verband moeten we hen credits geven: ze deden goed werk.

Dmitry Suslov: Higher School of Economics, Valdai Club. Mr President, u noemde de ontwikkeling van Siberië en het Verre Oosten; dit is een zeer belangrijke richtlijn. U noemde het een strategische doelstelling voor de 21ste eeuw. Dit is waarschijnlijk een onderdeel van een nog bredere doelstelling buitenlands beleid dat u verklaart: een verschuiving van de focus naar Azië en de regio Azië-Pacific. Overigens, u verklaarde dit op bijna hetzelfde tijdstip als president Obama, die ongeveer hetzelfde beleid voor de Verenigde Staten, dezelfde vector vermeld. Nu zijn veel mensen bezorgd dat, gezien de huidige spanningen in de betrekkingen tussen Rusland en het Westen, de Aziatische richting in het buitenlands beleid van Rusland minder prioritair is geworden. Het kan enigszins achterblijven, wat jammer zou zijn, gezien de wereldwijde ontwikkeling van macro-trends.

Maar mijn vraag gaat over iets anders. Sinds de Verenigde Staten zelf een van de belangrijkste Pacifische naties is, zijn veel landen in Oost- en Zuidoost-Azië een alliantie aangegaan met de Verenigde Staten. En in de context van de huidige spanningen in de Russisch-Amerikaanse betrekkingen, kunnen wij het dan niet moeilijk krijgen met het voeren van een beleid gericht op versterking van onze economische en politieke aanwezigheid in de Asia-Pacific regio, en dus met het creëren van een externe impuls voor de ontwikkeling van Siberië en het Verre Oosten?

Vladimir Putin: Ik denk het niet. En als bepaalde landen bezwijken voor de druk van de Verenigde Staten om de samenwerking met Rusland te beperken ten koste van hun eigen nationale belangen, dan is dat hun keuze.

Maar weet je, zoals ik al zei in mijn toespraak, de wereld is veranderd. U ziet, het is onmogelijk om technologie of investeringen te onderdrukken als ze winstgevend en voordelig zijn. Het is onmogelijk. Je kunt iets vertragen gedurende een tijdsperiode, maar in het algemeen is dit geen ontwikkelingsmethode. Ondanks alles wat er gebeurt, in weerwil van alle sancties tijdens de eerste zes maanden van 2014, heeft onze handel met de EU in totaal meer dan $ 260 miljard opgeleverd. Het veranderde nergens. Kan het naar beneden gaan? Misschien, denk ik, als we bijvoorbeeld volledig onze energie-export naar EU-landen stoppen. Willen we dat? Natuurlijk niet. Waarom zouden we dat doen, wanneer dit een goede klant is die betaalt?

Kun je je voorstellen dat het gebeurt, want dat is wat onze partners, laten we zeggen in Europa, willen? Ik vind het moeilijk om me zoiets te verbeelden. Waarom? Wat is het alternatief? De crises in het Midden-Oosten zijn niet minder intens dan die van ons, en misschien zelfs meer acuut, veel meer zelfs met de opkomst van de Islamitische Staat; wat zou er kunnen gebeuren? Stel dat er schalieolie, schaliegas afkomstig zou zijn uit de Verenigde Staten. Is dat mogelijk? Ik neem aan dat dat op sommige plaatsen mogelijk kan zijn. Maar hoeveel gaat het kosten? Als de Europeanen daartoe zouden besluiten, is dit een directe route naar het verminderen van hun concurrentiepositie, omdat dit duurder is dan onze pijplijn-gas of olie doordat we onze leidingen hebben voorzien van een “korte afstand” voor levering en logistiek vanuit de winplaatsen in Rusland. Dat zou gewoon de dood betekenen van hun voorsprong op de concurrentie. Ik weet niet wat voor een soort kolonie Europa zou moeten zijn om daarvoor te kiezen. Ik denk dat het gezond verstand zal zegevieren en het niet zover zal komen.

Hetzelfde geldt voor Azië. Wie kan grote Aziatische landen dwingen om te stoppen met de samenwerking met Rusland ten koste van hun belangen? Dat zijn illusies. En we hoeven die illusies niet te voeden. In het algemeen is het schadelijk, fundamenteel schadelijk om je beleid te baseren op deze principes, net als dat het schadelijk is voor Europa om te blijven proberen anderen te dicteren met behulp van verouderde methoden. Ik sprak hier ook al over. Het lijkt echt alsof ze opnieuw een bipolair systeem creëren teineinde hun gewicht in de schaal te kunnen gooien.

Wat gebeurt er in Europa? Ik zal niet de naam van het land hier noemen, maar ik sprak met een van mijn voormalige collega’s in Oost-Europa. Hij vertelde me trots, “Gisteren heb ik iemand benoemd tot stafchef.” Ik was zeer verrast. “Oh ja? Waarom is dit een prestatie? ” “Wat bedoel je? Het is al vele jaren geleden dat we een minister van Defensie of een stafchef hebben benoemd zonder de goedkeuring van de Amerikaanse ambassadeur.” Ik was zo verbaasd dat ik zei:” Wow. Waarom is dat? “En hij zei:” Dat is gewoon hoe het is. Ze zeiden dat wanneer we willen toetreden tot de EU, we eerst moeten toetreden tot de NAVO. En dit is wat nodig is om bij de NAVO aan te sluiten. We moeten militaire discipline hebben.” Ik vroeg hem: “Luister, waarom heb je je soevereiniteit verkocht? Wat is de omvang van de investeringen in uw land?”

Ik zal hier niet de omvang noemen, omdat het dan meteen duidelijk is over welk land ik het heb. Het is minimaal! Ik zei: “Luister, ben je gek? Waarom heb je dit gedaan?” Hij antwoordde: “Nou, dat is gewoon zoals het ging.”

Maar dit kan niet eeuwig doorgaan. Iedereen moet dat begrijpen, met inbegrip van onze Amerikaanse vrienden en partners. Het is onmogelijk om een partner voor altijd op zo’n manier te vernederen. Dat soort relaties breken af; Ik weet dit, ik ben hier al een lange tijd. Je kunt ze nu binnenhalen en hen dwingen om bepaalde dingen te doen, maar dit kan niet eeuwig doorgaan, en zeker niet in Azië – vooral niet in Azië. Er zijn landen daar die echt – er zijn weinig dergelijke naties in de wereld – hun soevereiniteit opeisen. Ze koesteren het en zullen niet toestaan dat iemand in de buurt komt.

Alexander Rahr, Research director bij het Duits-Russisch Forum: Mr President, een vraag over energie. Zal Europa bevriezen in de winter wanneer Rusland het contract dat zo belangrijk voor ons is, met Oekraïne niet ondertekent?

En kunt u uitleggen aan dit publiek, waarvan ik denk dat het waarschijnlijk op de hoogte is van alle details, wat het resultaat is van deze gesprekken? Waarom is er niet enig succes behaald in het akkoord met Oekraïne over de prijs voor twee of drie maanden, als er constant bijeenkomsten zijn?

En nog een vraag: hoe gaat u bouwen aan de nieuwe energiestrategie met de Europese Unie, die plotseling de regels hebben veranderd en is begonnen om de markt te liberaliseren, en aan zal bieden om gas van Rusland te kopen tegen een bepaalde prijs? Wat zijn uw gedachten hierover?

Vladimir Putin: Ik zal beginnen met het laatste deel van uw vraag. We zijn lang in gesprek geweest met onze collega’s van de Europese Commissie over het derde energiepakket, dus dit is niet van gisteren. We hebben het gevoel dat dit besluit schadelijk is voor Europa. Op het eerste gezicht lijkt het alsof het om liberalisering gaat, het creëren van marktomstandigheden. Sterker nog, wij geloven, het is niets van dat alles, want alles was al lang geleden geliberaliseerd in de oliesector; olie wordt verhandeld op de beurs, en de prijs is vastgesteld op basis van de uitwisseling ervan. Natuurlijk kun je gedeeltelijk de prijzen manipuleren voor een periode door het sterk verhogen van het volume dat wordt verhandeld, door het verhogen van de productie, maar het is onmogelijk om dat vast te houden, omdat het schadelijk is voor olieproducenten en voor de traditionele zwarte goud-exporteurs.

In de gassector, bijvoorbeeld, is niets duurzamer dan langlopende contracten die zijn gekoppeld aan de marktprijs voor olie. Dit is een absoluut eerlijke prijsstelling. Wat kan er liberaler zijn dan de marktprijs voor olie, die wordt verhandeld op de beurs? Er zijn standaard variabelen die de calorische waarde van het gas aanwijzen die vergelijkbaar is met de calorische waarde van olie en alles kan gemakkelijk worden berekend door deskundigen. En een belangrijke factor voor onze Europese consumenten is, dat zij er zeker van zijn dat dit volume zeker zal worden geleverd volgens de regels van het bepalen van de prijs. Dit zorgt voor zekerheid in de Europese energievoorziening. En Rusland heeft nooit – ik wil dit benadrukken – heeft nooit nagelaten om zich aan zijn belofte te houden, geen enkele keer.

In 2008 is er een crisis opgetreden omdat Oekraïne de praktische transit geblokkeerd heeft. Maar Rusland was niet verantwoordelijk hiervoor. Ongeacht wat iemand zegt, de experts zijn zich daar volledig van bewust.

Wat gebeurde er in 2008? Oekraïne wilde geen nieuw contract met Rusland ondertekenen, en het oude was verlopen. En zonder het ondertekenen van een nieuw contract, begonnen ze bepaalde hoeveelheden gas uit de export pijpleiding over te hevelen in de winter. In eerste instantie, hebben we dat getolereerd en eenvoudigweg aangegeven aan hen dat dit onaanvaardbaar was. We tolereerden het voor enige tijd, en zeiden toen dat we elke dag de hoeveelheid gas, gelijk aan het illegaal gepompte gas, zouden verminderen – het was in wezen gestolen. Ze stalen een miljoen kubieke meter op een dag, dus de volgende dag hebben we het volume uitgepompt door het met een miljoen kubieke meter te reduceren. En we bleven dit doen, van dag tot dag. Uiteindelijk hebben we het teruggebracht tot nul. Maar dit was niet onze manier. We kunnen geen gratis gas gaan leveren. Wat voor een soort gedrag is dat?

Nu over naar de bestaande bedreigingen en wat daar gebeurt. Zoals u wellicht weet, vorig jaar, hebben wij Oekraïne willen helpen om hun schulden te betalen die is opgelopen sinds 2013 – zij zijn gestopt met betalen in juli vorig jaar en in november hebben we de onbetaalde schuld opgeteld – Om de situatie te normaliseren zeiden we, en ik moet dit herhalen: we lenen u $ 3.000.000.000 (3 miljard dollar, red.) en wij zullen de prijs verlagen in het eerste kwartaal van 2014 tot onder de laagste limiet. Echter, zullen wij deze prijs voor het tweede kwartaal behouden alleen als Oekraïne gebruik maakt van de leningen die het ontvangt om haar hele schuld voor 2013 te betalen en regelmatige betalingen doet tegen het laagste tarief – $ 268,5 voor 1.000 kubieke meter.

Het resultaat is dat de schuld van het vorige jaar niet is betaald en de lopende betalingen voor het 1e kwartaal werden niet geheel voldaan. Daarom is Gazprom, in volledige overeenstemming met de afspraken, verschoven naar contractuele prijsstelling. Zoals we ons allemaal herinneren, werd het contract getekend in 2009. Het is in feite al die tijd van kracht en werd nooit aangevochten door onze partners in Europa, door ons of door onze Oekraïense vrienden. Deze overeenkomst is al die jaren van kracht. De Timoshenko regering ondertekende dit. De huidige autoriteiten in Kiev, waaronder de minister van Energie, minister Prodan was aanwezig bij de ondertekening en was zich volledig bewust van dit alles. Nu blijkt opeens dat dit een slecht contract is en moet het worden herzien. Waarom? Maar nogmaals, ze niet willen betalen.

Iedereen kent deze cijfers, maar ik wil ze graag herhalen. Vorig jaar hebben we een lening uitgegeven voor $ 3 miljard. De officiële schuld voor dit jaar is al bereikt:
$ 5.6 miljard. Echter, wij zijn bereid om het te herzien met $ 100 korting op de gasprijs. Dit loopt nog op tot $ 4.5 miljard voor vorig jaar en dit jaar. Dus, een lening van $ 3 miljard plus een $ 4.5 miljard schuld maakt $ 7.5 miljard.
In aanvulling hierop, Gazprombank leende haar opdrachtgever in Oekraïne, een particulier bedrijf, $ 1.4 miljard dollar om gas te kopen voor de chemische industrie voor de laagste prijs van $ 268. Dezelfde Gazprombank gaf Naftogaz Ukrainy nog eens $ 1.8 miljard om de lopende rekeningen in orde te brengen.

Niemand wil hun schulden afbetalen. We ondernamen een enorme verantwoordelijkheid. Nu zijn we het bijna over alles eens geworden; over de prijs en de betalingsprocedure. Ik wil benadrukken dat onder deze overeenkomst en in overeenstemming met de huidige afspraken, Gazprom is overgegaan op vooruitbetaling, wat betekent dat we alleen het gas leveren dat op voorhand is betaald. Onder de vorige regeling, hebben we eerst het gas geleverd en ze betaalden een maand later. Echter, omdat ze niet betalen kunnen we niet doorgaan op dezelfde manier. We zeiden, en dit is strikte naleving van de overeenkomst, dat ze eerst betalen en dan leveren wij. Iedereen was het hierover eens. Onze Oekraïense partners waren het hiermee eens en de leden van de Europese Commissie hebben toegegeven dat dit fair was: ze moeten hun schulden terugbetalen aan ons en zijn overgegaan tot vooruitbetaling.

Het IMF en de Europese Commissie hebben bevestigd wat onze Oekraïense vrienden zeggen. Oekraïne heeft nu $ 3.1 miljard om hun schuld te betalen. Dit is niet de gehele $4.5 miljard, slechts $ 3.1. Technisch gezien, konden we ons hard opstellen en zeggen dat we het allemaal willen ontvangen. Ik moest wat druk op Gazprom zetten, en ik wil mijn excuses aanbieden aan haar aandeelhouders, met inbegrip van hun buitenlandse aandeelhouders voor deze kwestie, maar ik vroeg Gazprom om niet aan te dringen en om hen tenminste $ 3.5 miljard te laten betalen en daarna te steggelen over de balans.

Dus, ze hebben $ 3.5 miljard, en zij zeggen: we besteden ofwel het volledige bedrag aan onze schuld en dan hebben we niets meer om voorschotten te betalen, of we betalen vooraf de toekomstige leveranties, maar dan zouden we niet in staat zijn om de schuld terug te betalen. In het laatste geval zouden we vragen om een uitbreiding van onze schuldaflossing tot maart of april 2015. Wat betekent dit voor ons? Ik kan zeggen met een grote mate van zekerheid dat wanneer we hiermee akkoord gaan, niets meer zullen krijgen voor de vorige maand. Dit is ontelbare keren eerder gebeurd. Daarom zeiden we nee, dit doen we niet meer.

Wat heeft de Europese Commissie voorgesteld, en dit werd publiekelijk geuit door de heer Ettinger? Ze stelde voor dat we weer geld lenen om onze Oekraïense partners te betalen voor toekomstige doorvoer. Een andere lening van ons, of we kunnen leveren zonder vooruitbetaling. Dat is ook een lening – een grondstof-lening deze keer. We vertelden onze vrienden in de Oekraïne en in de Europese Commissie, dat we dit niet meer zullen doen. Onze totale lening aan Oekraïne staat momenteel op bijna $ 11 miljard. In januari zal Oekraïne een andere $ 3 miljard tranche ontvangen van het IMF. Dus we vertelden hen dat we weten dat Oekraïne geld ontvangt in januari, en we willen dat ze het krijgen, dus laten we deze betaling opschuiven van januari naar december. In antwoord daarop, vertelden ze dat dit onmogelijk was, dit is te wijten aan de ingewikkelde besluitvormingsprocedure bij het IMF. Toen stelde ik voor dat ze Oekraïne een overbruggingskrediet verstrekken voor een maand, omdat iedereen weet dat er in januari betaald wordt. Het antwoord was dat dit niet in de Europese Unie, de Europese Commissie besloten kon worden, omdat ze een zeer ingewikkelde procedure hanteren inzake leningen. Oké, toen hebben we in plaats daarvan gevraagd om een garantie van een (topclass) Europese bank. En nogmaals horen we dat dit een ingewikkelde procedure is, ze kunnen dit momenteel niet doen.

U weet wel, dat de mentaliteit hier in Rusland en in Oekraïne anders is dan in Europa. Als hier een man een vrouw uitnodigt voor een restaurant, zal hij de rekening betalen, terwijl je in Nederland ziet dat iedereen voor zichzelf betaalt. Dit is echter een andere situatie. De Europese Unie heeft voor vereniging met Oekraïne gekozen en kwam bepaalde afspraken overeen. Waarom besluit je niet om Oekraïne te helpen en geeft het een overbruggingskrediet voor een maand, slechts voor een maand?

We hebben een zeer professionele en vriendschappelijke discussie met onze partners, zowel in Oekraïne als in de Europese Commissie. We namen een zeer grote verantwoordelijkheid en grote risico’s en we denken dat het absoluut eerlijk zou zijn als we deze risico’s deelden met onze Europese of Amerikaanse partners. Waarom vernederen ze Oekraïne met deze $ 40.000.000? Wat zouden ze moeten doen met hen? Geef ze op zijn minst $ 1.5 miljard dollar, en slechts voor een maand.

Ik hoop van harte dat dit probleem binnenkort zal worden opgelost, misschien volgende week. Als dit het geval is dan kan er geen bedreiging meer zijn. Echter, als dit niet gebeurt, zullen we wederom geconfronteerd worden met de dreiging van gas overheveling van de export pijpleiding, die op zijn beurt kan leiden tot een crisis. We willen dit niet zien gebeuren. Hoe dan ook, Rusland zou nooit een crisis veroorzaken. Wij zullen met grote zorg voldoen aan al onze contractuele verplichtingen en tijdig leveren.

Peter Lavelle: Ik ben blij u te zien, Mr. President.
Ik wil graag een vraag stellen namens de media, omdat alle andere vragen erg interessant waren. Sinds enkele dagen hebben we over veel van de kwesties gesproken die hier vandaag aan de orde kwamen. Toch zou ik graag willen praten over uw imago in de wereld. Ik ben een Amerikaan, zoals u kunt horen aan mijn accent. Er zijn nogal wat Amerikanen hier.

U bent misschien wel de meest gedemoniseerde politicus in de wereld van vandaag. We zien nu een demonstratie van de verschillende niveaus van onwetendheid, van onvermogen om zich uit te spreken en om de nodige contacten te leggen. Aan de andere kant, als we het globaal bekijken, kunt u één van de meest populaire mensen zijn in de moderne geschiedenis. Ik zou zelfs zeggen dat u vanaf een afstand bezien – vanuit de eurozone en vanuit Amerika – gezien wordt als een redder, een man die bezig is de situatie te redden. Wat vindt u hiervan?

Vladimir Putin: : Ik wil me ervan verzekeren dat u me goed begrijpt, dus wanneer ik historische verwijzingen maak, is het niet gezegd dat ik mezelf daarmee kan vergelijken Anders zouden veel zaken vervormd worden.

Toen Bismarck voor het eerst verscheen in de internationale Europese arena, vonden ze hem gevaarlijk, want hij sprak uit wat hij dacht. Ik heb ook altijd geprobeerd om te zeggen wat ik denk en om de communicatie meer ‘to the point’ en doeltreffender te maken. Enerzijds kan dit sommigen aantrekken. Aan de andere kant kan dit een aantal mensen imponeren, want weinigen kunnen zich dit veroorloven. Maar Rusland kan dit aan.

Nikolai Zlobin, voorzitter en oprichter van The Centre on Global Interests (Centrum voor Mondiale Belangen) in Washington: Het recht heeft gezegevierd. Ik ben Nikolai Zlobin, Centrum voor mondiale belangen, Washington, DC

Vladimir Putin: Uw naam klinkt dreigend. De achternaam Zlobin is afgeleid van de Russische wortel zlo = kwaad.

Nikolai Zlobin: Kent u het tv-personage Doctor Evil? Dat is hoe mijn vrouw me soms noemt.

Vladimir Putin: Dat is me nogal een vrouw die je hebt.

Nikolai Zlobin: Het gaat allemaal om contrast, Mr President, zoals u zojuist hebt gezegd.
U verraste me vandaag een beetje, omdat ik eerlijk gezegd verwachtte scherpere uitlatingen in uw toespraak te horen. U was nogal diplomatiek.

Vladimir Putin: Het is mijn achternaam: in tegenstelling tot die van jou, lijkt die te zeggen dat we een bepaalde richting opgaan. De achternaam Poetin is afgeleid van de Russische wortel put = pad.

Nikolai Zlobin: De richting is exact wat ik zou willen weten. Overigens maakte ik een notitie van de manier waarop u de moderne wereld beschreef en over het geheel genomen ben ik het daarmee eens: onrechtvaardigheid, machtsmonopolie, pogingen om druk te zetten, manipulatie, propaganda. Vaak is dit precies hoe het politieke leven in Rusland wordt beschreven in Washington, waar ik woon. Dit is alleen maar om u een idee te geven van het tegenovergestelde standpunt. Echter mijn vraag heeft hier niets mee te maken.

Op 11 september 2001 was ik in Amerika. Ik heb Amerika zien veranderen na die dag. Het is anders nu. Het is harder geworden. De tolerantie niveaus zijn gedaald. De waardering voor de president is sterk gestegen. Iedereen werd erg vaderlandslievend. Amerika werd agressiever in haar buitenlands beleid en sloot zichzelf af voor de rest van de wereld.

Misschien vergis ik me, en zo ja, kunt u mij er alstublieft van overtuigen dat ik het mis heb, maar ik krijg de indruk dat Rusland de fouten die gemaakt zijn door Amerika begint te herhalen. De waardering voor u in uw land is groot en dat is geweldig. Echter, dit fantastische patriottisme dat u in uw land heeft, begint in mijn ogen op te breken in de juiste en verkeerde soort patriottisme. De juiste soort verwijst naar degenen die u en alles wat u doet, steunen terwijl de verkeerde soort van toepassing is op mensen die het lef hebben om u te bekritiseren of, laten we zeggen, het niet met u eens zijn over een aantal zaken. Ik denk dat in sommige gevallen, het patriottisme tot uitdrukking komt in een zeer gevaarlijke vorm van nationalisme, dat sterk in opkomst is in Rusland, zoals ik het zie.

Tegelijkertijd zal ik proberen om in te gaan op een van de uitspraken die u deed in uw toespraak. Ik denk dat Rusland heeft besloten om zich af te sluiten van de wereld de laatste tijd. Dit is niet alleen omdat de wereld Rusland buitensluit, maar ook omdat Rusland dingen doet die het afsluit van de rest van de wereld. Bepaalde educatieve uitwisselingsprogramma’s zijn stilgelegd, bepaalde NGO’s (Non-overheids organisaties, red.) zijn afgesneden van financiering, zelfs als ze niet betrokken waren bij de politiek, en er is een zoektocht naar buitenlandse agenten en de registratie van de dubbele nationaliteit. Er zijn veel dingen die ik hier kan noemen – dingen die in mijn ogen getuigen van een bepaalde tendens. Ik geloofde dat hoe meer Rusland zou integreren in de internationale gemeenschap en de wereld in Rusland, hoe veiliger het zou zijn. Maar nu lijkt het alsof u anders heeft besloten: hoe minder Rusland – de Russische samenleving, de burgerlijke maatschappij – geïntegreerd is in de wereld, hoe veiliger Rusland zich zal voelen.

In de loop der jaren sinds 11 september, bleek Amerika, waar ik woon, minder democratisch te zijn geworden. Ik heb de indruk dat Rusland steeds minder democratisch wordt. Als ik mij vergis, dan kunt u mij uitleggen waar ik verkeerd redeneer. Dank u.

Vladimir Poetin: Ten eerste, met betrekking tot de vraag of Rusland zichzelf afsluit of niet. Ik zei dit al in mijn toespraak en ik zeg het nogmaals – we zijn niet van plan om ons af te sluiten. Het feit is dat anderen Rusland proberen te isoleren van de rest van de wereld. Dit is duidelijk. Uw leiders zeggen dit in het openbaar – ze zeggen dat ze Rusland willen straffen en dat het land duur zal betalen, het zal een paria worden, enzovoort. Het is echter onduidelijk hoe zij van plan zijn om mondiale problemen op te lossen met zo’n outcast – en het lijkt alsof ze zelf ook beseffen ook dat het onmogelijk is.

Daarom zou ik willen herhalen dat we niet van plan om ons buiten te sluiten – dit is niet ons doel. Bovendien, ik geloof dat dit ons alleen maar kwaad zou doen. Ondertussen kan ik zeggen tegen degenen die proberen om ons dit aan te doen, dat het zinloos is en onmogelijk in de moderne wereld. Ongeveer 40 of 50 jaar geleden, zou dit misschien mogelijk zijn geweest, maar nu niet. Het is duidelijk dat al dit soort pogingen zullen mislukken. En hoe eerder onze collega’s dit inzien, hoe beter.

Wat het groeiende patriottisme betreft, je vergelijkt het met de Verenigde Staten. Ja, dat is waar. Waarom is het gebeurd in de Verenigde Staten? Waarom is het hier gebeurd? De reden is hetzelfde: mensen voelden zich bedreigd. In de Verenigde Staten voelden de mensen zich niet veilig na 11 september en ze verenigden zich rond het leiderschap van het land. Ondertussen moesten de leiders reageren op een manier die bij de hoeveelheid vertrouwen zou passen. Ik ben er niet zeker van dat ze alles goed deden. Nu al die tijd verstreken is sinds de troepen Afghanistan binnen gingen, zijn er zoveel verliezen. Nu is de coalitie van plan om zich terug te trekken, terwijl het niet duidelijk is wat er zal gebeuren. U ziet, dit is ingewikkeld. Toch is dit de manier waarop ze reageerden. Dat is één ding.

Het tweede punt heeft te maken met verschillende NGO’s, enzovoort. Dit betekent helemaal niet dat we het land afsluiten. Waarom denkt u dat? Dit is zelfverdediging. Wij waren niet degenen die de Foreign Agents Law (wet met betrekking tot buitenlandse agenten) aannamen. Dit werd gedaan in de Verenigde Staten, waar u nu woont, dat is waar deze wet werd aangenomen. Het is waar, ze vertellen me nu dat dit is gebeurd in de jaren ‘30 om zich te beschermen tegen het nazisme en de propaganda. Waarom hebben ze het dan niet afgeschaft? Dat hebben ze niet gedaan.

Bovendien – en ik heb dit al gezegd – bepaalde deelnemers aan politieke activiteiten worden ondervraagd door de bevoegde Amerikaanse instanties. De wet is nog steeds van kracht. We hebben de NGO’s die samenwerken met de Verenigde Staten of die leven van hun subsidies, en die zich bezig houden met de humanitaire aangelegenheden, onderwijs of gezondheidszorg niet afgesloten. U zei dat enkele educatieve programma’s gestopt zijn. Nee, dat zijn ze niet. De regering heeft de uitvoering van een dergelijk programma pas onlangs aangekondigd. Ik weet niet of dit te maken kan hebben met een aantal budgettaire beperkingen, maar met niets anders.

We nodigen docenten uit op onze toonaangevende universiteiten; ze komen zelfs van het verre oosten, en werken bij al onze universiteiten. Wij hebben de invoering van een systeem van zogenaamde mega subsidies geïntroduceerd, waar vooraanstaande wetenschappers en docenten van verschillende universiteiten van over de hele wereld, waaronder de Verenigde Staten, hier komen werken voor maanden, voor zes maanden of langer, waarbij ze onderzoeksteams vormen.

Wij zijn ertegen dat politieke activiteiten in Rusland gefinancierd worden door het buitenland. Wilt u zeggen dat dit toegestaan is in de USA? Ze laten zelfs geen waarnemers toe bij de stembureaus. De openbare aanklager dreigt ze met gevangenisstraf. Ze verjagen zelfs vertegenwoordigers van de OVSE, en u praat over democratie.

Een voormalig Europese leider vertelde me: “Wat voor een soort democratie hebben ze in de Verenigde Staten – je kunt niet eens overwegen om aan verkiezingen mee te doen als je niet beschikt over een miljard, of zelfs enkele miljarden dollars!” Wat voor een democratie is dat? Trouwens, jullie kiezen je president met behulp van een systeem van electorale afgevaardigden, terwijl wij een directe democratie hebben. Bovendien, zoals ik al vaak heb gezegd, weet je dat de grondwet is ontworpen op een zodanige wijze dat het aantal kiezers dat stemt voor een bepaalde kandidaat meer kan zijn, terwijl het aantal, dat zij vertegenwoordigen kleiner is. Zo kan de president verkozen worden door een minderheid van de kiezers. Is dit democratie? Wat is democratie? Het is de macht van het volk. Waar is de macht van de mensen? Die is er niet. Ondertussen probeert u ons te overtuigen dat wij het niet hebben.

Wij hebben zeker onze tekortkomingen. Ze gelden voor het systeem. Velen van hen komen duidelijk uit het verleden. Er is veel wat we moeten veranderen. We doen het geleidelijk, maar niet door middel van revolutie – ik zou zeggen dat er genoeg waren in de 20 ste eeuw, we hebben er genoeg van – het moet door evolutie.

Ik ben me bewust van de kritiek op het selectiesysteem [van de kandidaten voor de posten van regionale leiders] door de lokale lichamen van de macht, enzovoort. Echter, deze praktijk bestaat in heel wat landen die je niet ondemocratisch vindt. We besteden er aandacht aan en we proberen dit systeem te fine-tunen. We hebben geen behoefte om terug te keren naar ons totalitaire verleden. Dit is niet omdat we iets te vrezen hebben, maar omdat dit pad leidt naar een doodlopende weg – daar ben ik zeker van, en nog belangrijker, de Russische samenleving is er zeker van. Dit zijn de instrumenten van een democratie; ze variëren eigenlijk en moeten overeenstemmen met het huidige niveau van ontwikkeling van de maatschappij.

Zo hebben ze onlangs bijvoorbeeld verkiezingen gehouden in Afghanistan. Uw minister van Buitenlandse Zaken was er om de verkiezingen te organiseren, hen te vertellen wat ze moesten doen tijdens het tellen van de stemmen. Onzin! Is dat democratie?

Ik herinner me dat ze me vertelden over Afghanistan als een voorbeeld van democratie, die naar dat land is gekomen. Dit is belachelijk. Het zou grappig zijn geweest als het niet zo triest was. Wij zijn klaar voor de dialoog en voor verandering.

U sprak van NGO’s; velen van hen hebben beperkingen opgelegd gekregen, zoals wij zeggen, al waren ze niet betrokken bij de politiek. Dit was een vergissing. Dit moet recht gezet worden.

Nikolai Zlobin: Hoe zit het met het nationalisme?

Vladimir Poetin: Patriottisme kan veranderen in nationalisme. Daarover ben ik het met u eens, dit is een zeer gevaarlijke tendens. We moeten dit in gedachten houden en ervoor zorgen dat het niet gebeurt. Het is gevaarlijk voor het land. Ik ben de grootste nationalist in Rusland. Echter, de grootste en de meest geschikte vorm van nationalisme is als je handelt en beleid maakt dat ten goede zal komen aan de mensen.

Echter, als nationalisme intolerantie betekent ten opzichte van andere mensen, chauvinisme – dan zou dat dit land, dat aanvankelijk werd opgericht als een multi-etnische en multiconfessionele staat, kapot maken. Dit zou ons niet alleen leiden naar een doodlopende weg, maar ook leiden tot zelfvernietiging. Rusland zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat dat niet gebeurt.

© Vertaling: Irma Schiffers

Dit artikel is belangeloos vertaald ten bate van ‘humanity’ en mag gedeeld worden, mits voorzien van bron/linkvermelding (zie republicaties hieronder)

Originele bron: Kremlin News

Dit artikel is (geheel of gedeeltelijk) gerepubliceerd op de volgende sites: (waarvoor dank!) Lees meer op onderstaande sites:

 

 

83 Reacties op “De gehele toespraak van Vladimir Poetin (Nederlands)

  1. floris

    maart 5, 2015 at 12:56 pm

    Echt super dat er een keer eerlijk “geluisterd” kan worden naar de andere kant van het verhaal. Lijkt erop dat het bewustzijn van Poetin vele malen groter is dan de westerse media doen voorkomen. Dank voor dit artikel!

     

Reageren: what's on your mind?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: